Sommige spelers vertrekken geruisloos. Een hand, een applaus en door naar de volgende wedstrijd. En dan zijn er spelers die vertrekken op een manier waarop je een voetbalverhaal eigenlijk wilt afsluiten. NEO’25 een afscheid in stijl van aanvoerder Niels Hamers.
Voor Niels Hamers viel alles op zijn plaats tijdens zijn laatste wedstrijd in het rood-wit-blauw. Promotie naar de derde klasse, een schaal in zijn handen en honderden NEO-supporters die het succes vierden alsof ze er zelf op het veld hadden gestaan.
“Dat is natuurlijk mijn mooiste moment”, vertelt Hamers. “Mijn afscheid met het behalen van de promotie naar de derde klasse. We waren er al een paar keer zó dichtbij geweest. Dat het uiteindelijk toch lukte, zorgde voor een enorme ontlading. Het was gewoon een topdag.”
Echt clubgevoel
Wie Niels kent, weet dat hij niet snel op de voorgrond treedt. Ook niet als aanvoerder. De band om zijn arm droeg hij de afgelopen jaren met dezelfde nuchterheid waarmee hij iedere zaterdag het veld opstapte. “In principe hecht ik er niet heel veel waarde aan”, zegt hij eerlijk. “Die band maakt voor mij als persoon niet zoveel verschil. Maar hoe cliché het ook klinkt, je voelt toch extra verantwoordelijkheid. En natuurlijk ook een beetje trots. Ik heb geprobeerd die rol op mijn eigen manier in te vullen. Als je dan uiteindelijk die schaal omhoog mag houden, dan is dat wel heel bijzonder.”
Wat Hamers misschien nog wel het meest zal bijblijven, is het gevoel dat NEO’25 oproept. Het clubgevoel dat tijdens de promotiewedstrijd bijna tastbaar was. “Ik vind het echt bijzonder hoeveel échte clubmensen NEO heeft. Als je zag wat die promotie met supporters deed, dan zie je hoe diep dat clubgevoel zit. Dat maakt NEO een warme vereniging. En als het gaat over de clubs uit Sprang-Capelle is er tegenwoordig natuurlijk nog een belangrijk verschil…”, zegt hij met een glimlach. “Dat verschil is inmiddels twee klassen.”
Mooie jaren met hoogte- en dieptepunten
Tijdens zijn jaren bij NEO maakte Hamers veel hoogtepunten mee, maar ook momenten waarop voetbal even bijzaak werd. Juist daarin zag hij de kracht van de vereniging. “Waar ik trots op ben? Het eerste waar ik aan denk is het honderdjarig jubileum. Dat was geweldig georganiseerd en daar mag heel NEO trots op zijn. Maar ik ben misschien nog wel trotser op hoe we als team en als club zijn omgegaan met moeilijke momenten. Bijvoorbeeld wanneer we te maken kregen met overlijdensgevallen binnen de vereniging. Dan zie je wat voor club NEO werkelijk is.”
Nu er een nieuwe generatie klaarstaat, heeft de vertrekkende aanvoerder nog een boodschap voor de spelers die het stokje overnemen.
“Soms wordt onderschat hoeveel kwaliteit er in deze groep zit. Ik zou zeggen: ga in de derde klasse vooral lekker voetballen zoals jullie dat kunnen. Misschien af en toe net iets slimmer worden in het veld”, lacht hij. “Maar bovenal wil ik de jongens bedanken voor alle mooie jaren die we samen hebben beleefd.”
Vieren van successen
En wat gaat hij straks missen als de zaterdagmiddag aanbreekt? Hamers hoeft er niet lang over na te denken. “De voorbereiding op een wedstrijd. Die gezonde spanning die gedurende de dag langzaam opbouwt. Maar het meest ga ik het vieren van successen missen. De momenten op het veld en daarna met elkaar. Dat zijn uiteindelijk de herinneringen die blijven.”
Een afscheid met promotie. Een schaal omhoog in de lucht. En een club die hem bedankt voor zijn jarenlange inzet.
Veel mooier wordt een voetbalverhaal eigenlijk niet.