Zaterdag 23 november was het zover: de reünie van het Willem van Oranje College, waarbij 75 jaar aan herinneringen werden opgehaald. Oud-medewerkers en oud-leerlingen ontmoetten elkaar op de school. Vanaf de parkeerplaats bij Piet Klerkx reden busjes af en aan, en de school stroomde vol. In de school was het een drukte van belang. Een school vol herinneringen, een school waar al jaren het leren tot leven komt!

Van half elf tot half twee ontmoetten de oud-medewerkers elkaar: de oudste nog in leven zijnde medewerker, die in januari 90 jaar wordt, en de jongste medewerkers, die net een paar jaar geleden het Willem hebben verlaten. Elk met eigen herinneringen, maar toch met dezelfde beleving. Het was een fijne school om te werken, omdat je hier jezelf mag zijn, we er voor elkaar zijn, en we er samen het beste van willen maken.

Vele oud-leerlingen waren op de reünie aanwezig.

Herinneringen delen

Vanaf 13.00 uur stroomde de school vol met oud-leerlingen. Elke ontmoeting begon min of meer met hetzelfde ritueel: een blik in elkaars ogen, een moment van herkenning, gevolgd door een blik op de naamsticker om te zien of de naam klopte. “Eigenlijk wist ik niet of ik wel zin had, maar het is zóóó leuk!”, vertelt een bezoeker met stralende ogen. Herinneringen worden opgehaald, verhalen die iedereen al lang kent, maar waar volop om gelachen kon worden. “Niels was jarig en dat vierden we in het plantsoentje met vuurwerk. Precies op dat moment kwam de schoolagent voorbij.” “Het was zijn eerste bezoek… zijn eerste daad voor ons was een schorsing, en voor de school een daad van bewondering.”

Veel herinneringen kwamen naar boven, mooie en soms minder mooie. Als die momenten gedeeld worden, weet je weer waarom je ooit in het onderwijs bent gaan werken. Zeker als door een woord, een hand, of welke aandacht dan ook, het moeilijke doorbroken werd. Leraren zijn zich vaak niet bewust van dat ene moment waarop ze van betekenis waren voor een leerling.

Verleden tot heden

Op 7 september 1949 startte het Willem van Oranje College na drie jaar intensieve voorbereiding. Eerst was de voorbereiding gericht op voldoende financiële middelen, daarna op het aanstellen van directie en personeel, en vervolgens op de zoektocht naar lokalen. Burgemeester Lambooy regelde twee lokalen, en het derde lokaal werd achter een café in Waalwijk gevonden. In januari 1955 werd de school aan de Floris V-laan in gebruik genomen.

In augustus 2006 begon het onderwijs in de school aan de Gaard, waar vandaag de dag nog steeds veel leerlingen leren en het leren tot leven komt. Dat bleek ook op deze dag weer.

Stadsdichter Romy van Dongen is zelf oud-leerling.

Gedichten

Romy van Dongen, de stadsdichter van Waalwijk en oud-leerling van het Willem, bood spontaan aan om een gedicht te schrijven toen zij over het jubileum hoorde. Het werden er drie: een gedicht voor de medewerkers, een gedicht voor de leerlingen/ medewerkers die een lege stoel achterlieten en die we gedenken, en een gedicht over haar eigen herinneringen aan de school:

Vergeet de eenheden niet

ze zullen zeggen dat het om cijfers draaide

het onthouden van zoveel mogelijk jaartallen

het synchroon opdreunen van naamvallen

hoe je de hele wereld samenvat

in zoveel mogelijk regels en uitzonderingsgevallen

je weet nu waar de Marianentrog ligt

je vergeet het praktisch nut van de cosinus

in het dagelijks leven

ergens in je hoofd hoor je nog steeds de stem:

‘Denk aan de eenheden.

Vier, hoezo vier?

Moet ik dat soms uit je schrift raden?’

vier

minstens vier jaar op deze school

zoveel kilometer moest je iedere dag fietsen

het aantal rondjes op het grasveld van RWB bij de twaalfminutenloop

het aantal dagen met de klas naar Londen of Parijs

of op fietskamp met meneer de Bie

groepje vier, een klavertje vier in je etui

want hopelijk genoeg geleerd voor Frans

hopelijk een keer niet als laatste gekozen bij gym

hopelijk geen te laat briefjes halen

of jezelf moeten melden bij mevrouw Kramer

het huiswerk weer niet af

een week vierkant voor straf

minstens vierhonderd bladzijdes lezen voor Nederlands

minstens vierduizend keer de schoolbel

tijdens het leren alles minstens zo vaak blijven herhalen:

vergeet de eenheden niet

‘Sla je boek open bij hoofdstuk vier, wie gaat er vandaag lezen?

‘Niet allemaal tegelijk, jongens.’

‘Jullie hebben tot vier uur voor deze toets.’

‘Geachte types, tabel 4 uit de Binas. Zo moeilijk is het niet. Wat heb ik nou daarover gezegd?’

‘Een stoel heeft vier poten.’

‘De meneer heeft de toetsen nagekeken en de meneer is niet blij. Er zijn VIEREN gevallen.’

vergeet de eenheden niet

laten we die vier nu vandaag vervoegen

naar de toekomstige tijd

de verleden tijd en de ver verleden tijd

ik vierde mijn schooltijd hier

tussen rood, oranje en gele kluisjes

hij viert dat het eindelijk weekend is en dat hij een acht voor wiskunde heeft

zij vieren dat ze elkaar hier ooit leerden kennen

en dat zij nog altijd samen zijn

en dat zij samen zorgden voor ik of jij

en dat allemaal samen

in welke tijd dan ook

maakt ons tot wij

het Willem

wij vieren meer dan een gebouw

wij vieren een plek waar je mag groeien tot wie je bent

een school waar je iedereen bij namen kent

een plaats voor ieder groot of klein talent

hier vind je helden

het luisterend oor, de helpende hand

de schouder of gewoon een stem

er staat altijd wel iemand achter je

al spreek je misschien niet dezelfde taal

vertel me daarom jouw verhaal

geef me jouw herinnering

van het Willem

van u, van ons, van jou

van wij allemaal

het draaide nooit echt om cijfers

het waren uiteindelijk alle woorden

die overbleven

die hier in alle gangen

door alle vormen van de tijd

tussen het vervoegen

in klaslokalen achterbleven

die je voor altijd nableven

ook ver na je schooltijd