’n Tedje truug líép ik langs de St. Jan in Wolluk. Daor zaag ik ’nen aauwe bekende uit de kerk koome en op z’n fiets stappe. Ik zeg: “Verrek, Jan, gij zet tòch kòster in de Ketsheuvel?”

“Jao, mer ik zij vort hulp-kòster. En vandaog moes ik hier efkes koome helpe”, zi-tie.

“Mer dan komde gij op de fiets vanuit de Kets nòr Wolluk gereeje. Hoe oud zedde gij?”

“Ik zè vijfentaggetig en fietse gòi beeter es loôpe.”

“Witte gij nog, Jan, dè ik p’r ongeluk de klòkke van de St. Jan in de Ketsheuvel ha laote luie?”

“Jao, dè wit ik nog.”

“Nou, dan ies oew geheuge ok nog góéd, want dè ies meêr es fijftig jaor geleeje.”

Op ’t Moller hadde we ’n bendje. Mennekes van ’n jaor of vijftien, zestien. We spulde soms op school, of zoow hier en daor in ’n zòltje, ’n bietje de muziek van dieje tijd. En ik denk dè we omdè-t’r ’n pòr Ketsheuvelse bij zaate, gevraogd wiere om ’t vaaste begleidingsbendje te wòrre van’t jongerekoôr van de St. Jan in de Kets. En daor leêrde we Janne kenne.

De kennismaoking meej de kòster vond plòts toen we vur d’n irste keêr moese zingen en speule in de leste mies op zondaggemèèrge. Wij kwaame de kerk in geloôpe meej onze gitaore en versterkers. Gitarist Kees van Oorschot vroeg: “Kòster, kanne wij onze spulle al zovaast op ’t poodium zette?” Waorop Jan antwoordde: “Poodium? Poodium? Dè ies ’n ALTAOR, jongeman!”

D’n dirigent was Koos Weterings van de bloemezaok rechs nòst de kerk. ’nen Bloemist meej ’n absoluut geheûr. Vur de viooltjes in z’ne winkel ha-tie dè nie noôdig, mer vur ’t koôr was’t wel ies hendig. We rippeteerde in de pasterie lings van de kerk. Daor wônde pestoôr Smarius. ’t Was ’n leuke club bij mekaore.

Wie ’t rippertwaor uitkoos, wit ik nie mir, mer ik mocht meej d’n bend nummers uitkíéze vur onder de kemuunie. Dan kwaam ’t nie zo naauw. De kerk zaat toen nog vol, duus dan was ’t tòch ’n bietje ’n rommeltje in de gangpaoi en aon ’t altaor. Zo spulde we ’ne keêr ’t nummer Mercedes Benz, dè Janis Joplin op Woodstock zong. Elk coeplet begon meej 'Oh, lord', duus ik dòcht: dè kan wel onder de mies. Mer pestoôr Smarius ha góéd gelùsterd, en geheûrd dè Janis aon de lord vroeg om ’nen autoow en om ’n kleuretillevisie. Duus de week ’r op kreeg ik van Koose te heûre dè we dè nummer tòch mer niemir moese speule.

’t Môiste was tòch wel dieje keêr dè we in de kerk zelf moese rippeteere. ’t Was ’ne gewoônen durdeweeksen aovend. ’n Uur of zeuve en al donker. We kwaame binne in de stikdonkere kerk. Zo’n bietje op de taast líépe we nòr vurre en lingsaaf de sacristie in. Daor kon ’t licht aon, en aon de muur zaage we ’ne plattegrond van de kerk meej allemaol knòpkes d’r op. Toen ik op ’n hoôp knòpkes hai gedouwd, zaage we ’t licht aongaon booven ’t altaor. We konnen aon de gang. Toen we onze spullen aon ’t opstelle waare, kwaamen ’r best wel wè meense binnegeloôpe die in de kerkbaanke ginge zitte. Wij keeke mekaore aon: die koome tòch nie nòr de rippetisie kijke? Mer op ’n gegeeve moment kwaam Jan de kòster de kerk in gestùrmd, en vloog nòr de sacristie. Hij kwaam nòr oons toe en zeej: “Gullie het de kerkklòkke laote luie! De meense denke det ’t mies ies!”

Duus ik zeg: “Verrek, ik dòcht al: waor zouwe die knòpkes tòch vur zijn? D’r gòi gin licht aon es ik d’r op douw.”

Ferdi Labordus (Baardwijks)