Nog even, vriend, nog even. Wat ga ik jou straks missen, grote slokop, met je inhoud van 240 liter. Je hebt mij steeds geholpen, je was er voor mij wanneer het nodig was en ik was er voor jou. Soms was het misschien allemaal wat veel. Maar je stond er. Je liep altijd mee, hoe laat het ook werd. En je klaagde nooit.

Maar er komt een einde aan. Allerlei wijze mensen hebben besloten dat wij een kleinere container gaan krijgen. Met ongeveer de helft van jouw inhoud. Je weet dat ik geprobeerd heb ons bij elkaar te houden. Ik heb je niet laten vallen. Er zijn er meer met wie ik mijn verdriet kan delen. En mijn vragen. Waarom nou, waarom? Er zijn veel meer huishoudens die hun grote vriend straks moeten missen. En dat niet willen. Daar helemaal niet op zitten te wachten.

Ik heb voor je gevochten. In de gemeenteraad. Wat zou het mooi zijn wanneer die huishoudens die hun grote vriend willen houden, geen gedwongen afscheid hoeven te nemen. Echter, zo mocht het niet zijn. Ons voorstel om dit mogelijk te maken zou het hebben gehaald wanneer de partijen die hun steun hadden toegezegd dit ook hadden waargemaakt. Een partij, en niet de minste, trok zich ter vergadering terug. Dus is het nu zoals het is. Misschien kan ik straks nog een grote 240 liter vriend aanvragen. Nu kan dat helaas nog niet. Toen ik vanochtend naar je keek, voelde ik weer die pijn. Wordt het ooit weer zoals het was?

Het oud papier vroeg wat er aan de hand was. Het had gemerkt, dat ik al enige tijd wat van slag was. Ik heb het uitgelegd. Maar toen kwamen de vragen. We gaan samen regelmatig naar de kerk, onze vaste gang. En nu komt er bij ons ineens een container bij. Wordt het niet wat druk dan? Het ging toch immers prima zo? Opnieuw heb ik het geprobeerd uit te leggen. Wijze mensen in Waalwijk denken dat wij liever ons oud papier vier weken opsparen in een container en dan op een vaste dag aan straat zetten. Dat we dat liever doen dan even naar de container van de kerk brengen wanneer het ons uitkomt. Nee dus, dat blijven wij gewoon doen. Net als vele anderen. Die wijze mensen denken ook dat wij gelukkiger worden van de kleine restafvalcontainer. En toen kwamen de tranen. Ik weet niet hoe het verder moet. Straks, onze laatste wandeling naar de hoek van de straat. Naast het hondentoilet. Ik moet er nu nog even niet aan denken. Wat ga ik jou straks missen, grote slokop. Dank jullie wel, wijze mensen in Waalwijk.

Met een brok in mijn keel en verdrietige groet,

Richard Tiemstra, SGP Sprang-Capelle gemeente Waalwijk