Op ’ne zoomerdag han mèèn tweejlingbrùùrke Mari en ik, zes jaor oud, meej maage helpe op de boerderij op de Drúúnese Haai. We han meej oôme Kees en oopa de koei nòr ’n aandere waai gebròcht. We han ’r honger van gekreege, dus ooma zette dieje middag ’ne groôte staopel botterhamme mi beleg op tòffel. Mer de kòrste dòrvan, die von ik vus te dik! Stiekem schoof ik de kòrst van m’nen irsten botterham onder de raand van m’n bord. Oonze Mari zaag dè en hij deej me aachtermekaore nao. De groôte meese han ’t vus te druk mi praoten oover ’t weer. Ze líéten ’t d’r èège góéd smaoke en han ’r gin erg in wè wij zaate te dóén.

Terwèèl dè wij de zovvulste kòrst zaate weg te moffele, keek oôme Kees oons in eêne keêr eên vur eên efkes aon. Hij vroeg of dè we tòch wel genoeg aate. “Jaa, oôme Kees!”, zeeje wij allebaai tegelèèk. Bè de vierde kòrst begon oons bord lòs te koome van de tòffel. Dus wè deeje wij? Wij zetten ’r alles omheene wè-t’r op tòffel ston. Hullie han’t nie deur, want ze bleeve mer durpraote oover d’r koei en hoe schôn dè-t’r ’t laand bij laag.

Toen ooma oons nao oonze zesden botterham vroeg of dè wij ’r nog intje luste, schudde we meej oons baaie heêl hard neeje. “Ik zit vol”, zeej oonze Mari, en hij líét oomas z’nen dikken bèùk zíén. “Jao, ik zieg ’t òn dè dik mulleke van jou!”, zeej ooma, en we moese allebaai laachen om dè gekke woord.

“Heuj”, ríép oôme Kees inêens. “Hedde gùllie èècht genoeg gegeete, manne? En ok èècht alles wè ge op oew bord het gekreege?” We knikte al wè we konne en won oons èège van oonze stóél laote glije, mer oôme Kees vatte vlug oons bord op. “Wel nondejuu, wè lig hier nou wir, manne!?”, kwekten-ie oover de tòffel heene. “Die frette gùllie irst op vurdè ge van tòffel maagt, war, vaoder en móéder?” Ooma knikten ’n bietje bedroefd en oopa vreef mi ’ne strengen blik oover de stoppels op z’n kin. Toen we wir nòr oôme Kees keeke, vatten-ie alle kòrste bè mekaore en gôide ze op oons bord. “’t Lekkerste hedde gòdverdòmme laote ligge! Hup, opfrèète, stelleke boefnakke!”

Ik keek gaauw nòr oopas en ik zaag dè-tie nòr oomas deej knipoôge, mer de traone strômden al oover m’n wange. En toen oonze Mari ok nog ’s begon te brulle, zaate we dòr saome te schreêuwe. “Kek nou tòch ’s wè ge gedaon het, Kees!”, zeej ooma. Ze gaaf ’m ’n por en deej alle kòrste in de leege broôdmaand. “Nie mir schreêuwe, war, jonges. Gòt de kiepe mer voeiere, want die lusse die lekker kòrste van jùllie wel!” En meej ’n laach douwde ze oons de keuken èùt.

Dè was d’n irsten en de leste keêr dè wij daor zoowiets ùtgefreete han. We zen nou eêneseuvetig jaor en ik heb ’t ’r meej oonze Mari nog veul oover gehad, mer dan keek-ie mèèn aon esòf dè-tie wo zegge dè’k ’t verhaol daor t’r plekke zaat te verzinne.

Kees van Spijk (Drunens)