Het is altijd schrikken als er een grootheid uit de popmuziek heengaat. De afgelopen periode nam de muziekwereld afscheid van onder andere Frank Ferrari, Sly Stone en als klap op de vuurpijl Beach Boy Brian Wilson. Dichterbij huis overleed afgelopen zondag Jan Smits, vader van mijn beste jeugdvriend.

De tijd doet zijn werk en laat weinig heel van de waarheden waar je als kind in gelooft. Vanaf de kleuterschool tot het einde van de basisschool was Robert Smits mijn best vriend. We deden alles samen en ook onze ouders waren goede vrienden. In mijn beleving zou dat voor altijd zo blijven. Maar het liep anders. Een andere keuze van middelbare school was de aanloop naar een andere levensweg. Zo gaan die dingen.

Maar ik heb goede herinneringen aan die tijd. Robert’s ouders Jan en Finy waren als tweede ouders voor me, zeker omdat ik vele jaren met hen iedere zomer op vakantie mee mocht naar camping De Heische Tip in Zeeland. Campinggasten daar gingen er altijd van uit dat ik bij het gezin hoorde. We beleefden er heerlijke vakanties, hoewel de camping terugkijkend niet veel voorstelde. We zaten in het vak van de Mollen; belangrijk, want met sporttoernooien en vooral de zeskamp was het zaak met je eigen veld te winnen. En we gingen bij Iwan friet halen en een grote frikandel erbij. Een kinderhand is snel gevuld…

Plekje

Ook thuis bij Robert in de Hazelaarstraat was ik kind aan huis. We spraken bijna dagelijks na school af en logeerden regelmatig bij elkaar. Soms was ik wel eens jaloers op hem, want als enig kind leek hij meer en duurdere spullen te krijgen. Achteraf gezien viel dat allemaal wel mee. Vaste waarde in het huis aan de Hazelaarstraat was Jan die vanaf zijn plekje op de bank de hele dag de straat in de gaten hield. Hij kon dan altijd heel stellend zijn mening geven over van alles en nog wat, zijn hoofd tegelijkertijd wegdraaiend. ‘Smitsen’ noemden wij dat in de vriendengroep wel eens gekscherend.

Ons ma en Finy waren goede vriendinnen. Ze deden zowat alles samen met de boodschappen bij de Edah op zaterdagochtend als vaste prik. Heerlijk vond ik het als ze dan met harde broodjes terugkwamen en we lekker ‘een bakske’ gingen drinken. Tijdens en vooral na mijn middelbare schooltijd scheidden onze wegen wat meer. Ik hoorde natuurlijk via ons ma nog regelmatig over Jan en Finy en daarmee ook over Robert, maar ik zag ze alleen nog op verjaardagen bij ons pa en ma.

Toen Jan en Finy besloten naar Kaatsheuvel te verhuizen, was dat voor ons ma best een dingetje. Je houdt er op die leeftijd geen rekening mee dat je beste vriendin naar een ander dorp gaat verhuizen. Toch bleef de vriendschap en ging ons ma regelmatig op de fiets naar de Kets.

Parkinson

Belangrijkste aanleiding voor Jan en Finy om te gaan verhuizen naar Kaatheuvel (buiten het feit dat Finy daar van oorsprong vandaan komt) was de slechter wordende gezondheid van Jan. Hij kreeg te maken met verschijnselen van Parkinson. Voor Finy was het duidelijk: zij zou voor haar man de zorg op zich nemen en dat zou in het appartement in Kaatsheuvel makkelijker gaan dan in de tussenwoning in Waspik. Een periode van ruim acht jaar intensieve zorg brak aan. Jan ging steeds wat verder achteruit, maar Finy ging niet bij de pakken neerzitten. Ze bleef samen met Jan de verjaardagen bezoeken en trok zich niets aan van mensen die Jan aanstaarden als hij door haar in een stoel geholpen werd of geholpen werd met eten en drinken. Finy cijferde zich weg en zette alles op alles op samen met haar grote liefde in het appartement te kunnen blijven wonen. Het was haar grootste nachtmerrie dat ze gescheiden zouden moeten worden als Jan naar een verzorgingshuis zou moeten. Dat was voor haar gewoon geen optie.

'Ze hee't 'm nooit gezeed hoeveul ze van 'm houdt. Da werd in vur mekare zorgen vertaald.'

En dus gaf ze alles, dag in dag uit met gebroken nachten op de koop toe. De laatste keer dat ik Jan en Finy zag, was op de verjaardag van ons pa vorige maand. Het was voor Finy een flinke klus om Jan op ‘zijn plek’ in ons ma’s stoel te krijgen. Eten en drinken deed Jan niet veel en het bezoek zou niet lang duren. Het bleek de opmaat naar zijn laatste fase. Afgelopen zondag overleed Jan, nota bene op zijn verjaardag. Voor Finy komt er een einde aan een periode van jarenlange intensieve zorg. Ik heb haar daar in al die jaren nooit één woord over horen klagen. Het is voor mij het ultieme toonbeeld van liefde om jezelf op deze manier weg te cijferen voor je man. Het gemis zal groot zijn al hoop ik vooral dat Finy haar eigen levensweg weer kan gaan bewandelen, want dat gun ik mijn ‘tweede moeder’ als geen ander.

'De leste jaoren da ze samen waren waar't zo hendig nie. En ze was haost vergeten wa ze zelf wilde eten, mer klagen of zoiets da nie. En ze weet’t wel, 't bezoek da wordt al minder, de telefoon blijft langer stil. Mer ze zee da't er da nie zoveul hindert: "nou kan ik ook 's doen wa da'k zelf wil' (Marie – Gerard van Maasakkers)

Marcel Donks, muziekliefhebber uit Waspik