Voor Tymon Maas (27) uit Den Dungen was het vorig jaar de eerste keer. Een route van 80 km rond Waalwijk bleek voor hem een enorme uitdaging en die verliep niet helemaal vlekkeloos.

“Het was wel een enorm leuke ervaring”, blikt hij terug. “Mijn vader Mike (58) had zo’n tocht al vier keer gelopen en ik wil hem overtreffen door vijf keer mee te doen, maar toen besloot hij om zelf ook mee te wandelen. Dus voorlopig haal ik hem niet in.”

Nacht

Het duo traint niet specifiek voor deze afstand. Tymon maakte de afgelopen vier maanden om het weekend wel een wandeltocht van 20/25 km: “Ik ben dus wel gewend om te wandelen en zo bouw je ook voldoende conditie op.”

Toch was het vorig jaar best afzien. Tymon: “Het is echt wel een klere-eind. Vooral in de nacht toen we dat stuk van Waspik naar Dongen hadden, waren er nog maar weinig toeschouwers en dan is het echt pittig. Na 40 km had ik al een flinke blaar die op een tussenstop door de EHBO keurig werd doorgeprikt en behandeld. Daarna ging het wel tot zo’n beetje de laatste 5 km. Dat is echt een mentaal stukje. Dan weet je dat je er bijna bent, maar dan begin je ook echt alles aan je lichaam te voelen. Ik kreeg een mankementje aan m’n knie, maar gelukkig is er dan veel publiek langs de route om je aan te moedigen en dat is fantastisch!”

Vrijwilligers

Tymon is heel blij dat de Kennedymars een doorstart heeft gemaakt: “Ik hoorde dat we nu ook weer in het centrum van Waalwijk finishen. Super! Vorig jaar was dat op het RKC-terrein en dat was voor ons een enorme tegenvaller. Weinig publiek, weinig sfeer. Maar ik snap ook wel dat de organisatie een enorme klus is. Er moeten nogal wat vrijwilligers op de been worden gebracht. Juist die zijn onmisbaar. Niet alleen voor hand- en spandiensten, maar juist ook vanwege de aandacht die ze aan de wandelaars geven.”

Dit jaar loopt Tymon de Kennedymars weer met z’n vader en voor de eerste keer met zijn zus Bodean (22): “ik ben heel benieuwd hoe zij het gaat ervaren. Zij heeft minder wandelkilometers in de benen dan ik. ..”