In april 2020 schreef ik mijn eerste muzikale verhaal voor Weekblad Waalwijk. Op verzoek van toenmalig redacteur Maarten Liebregts wist ik wat muzikale vrienden later te overtuigen hetzelfde toen. Corona was korte tijd later de katalysator die ik nodig had om mijn verhalen als ‘muziekliefhebber uit Waspik’ een blijvertje te laten worden. Eerst wekelijks en nu met grote regelmaat koppel ik de ontwikkelingen in mijn leven aan liedjes, teksten en artiesten.

Waar ik begon met Klein Orkest ('De soundtrack van het leven') waagde ik me in al die jaren aan artiesten als Iron Maiden, Gerard van Maasakkers, Green Day en George Baker. Grenzeloos dus met een open horizon. Een artiest die al vanaf het prille begin ‘op mijn lijstje’ staat, is Henk Temming. Oké, Henk kwam al meerdere keren langs in verhalen over Het Goede Doel, maar ook solo heb ik de Utrechter hoog staan. Ik heb dan ook nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik George Kooymans (Engelstalig) en Henk Temming (Nederlandstalig) de beste zangers van ons land vindt; op eenzame hoogte wat mij betreft.

Ik weet niet of het door het ‘stevige karakter’ van Henk is dat het zo lang heeft geduurd of dat goede wijn nou eenmaal wat langer moet rijpen. Hoe dan ook: 2026 wordt een Henk Temming jaar. Hij kondigde het zelf aan: er verschijnt een allesomvattende box met al het materiaal van Het Goede Doel, Henk komt met een nieuw solo-album en, voor mij erg interessant, Henk gaat met Martin Kuiper (die ik dan ook weer hoog heb staan na zijn prachtige film over Henny Vrienten uit 2022) het theater in om te verhalen over de totstandkoming van het album ‘België’. In dat opzicht mooie muzikale vooruitzichten dus die ik voor mezelf als voorpret graag inluid met een muzikaal verhaal over Henk.

Henk Temming en Henk Westbroek: vaker niet ‘on speaking terms’ dan wel en over en weer ongezouten afgevend op elkaar (foto: henkwestbroek.com)

Strijdbijl

Dat Henk en Henk als de Yin en Yang van Het Goede Doel door het leven gaan, is al vele jaren bekend. Hoe uitzonderlijk goed het werk uit de jaren tachtig en een jaar of vijftien geleden met ‘Gekkenwerk’, ‘Liefdewerk’ en ‘Overwerk’ ook is, de combinatie Henk en Henk blijkt al sinds het begin der tijden die van een moeizame relatie te zijn. Vaker niet ‘on speaking terms’ dan wel en over en weer ongezouten afgevend op elkaar. Fans spreken alsmaar de hoop uit dat beide Henken de strijdbijl niet naar elkaars hoofd gooien, maar ritueel begraven, maar dat lijkt geen haalbare kaart te zijn. Jammer dat de muziek van Het Goede Doel vooral levend blijft door Het Goede Doel Revival met Toni Peroni en René Meister als enige originele leden. O ja, Henk Westbroek sluit zo nu en dan ook aan, maar het voelt dan toch als een broodje kaas zonder kaas, als je het mij vraagt.

Kraakhelder en schor op het juiste moment

Hoe dan ook: de muziek van Het Goede Doel blijft springlevend, kijkend naar de TOP2000 noteringen en eerder genoemde activiteiten later dit jaar. Waar mijns inziens veel te weinig aandacht voor is, is het solo-werk van Henk Temming. Akkoord: jaarlijks rond 5 december doemt hij als Hulpsinterklaas overal op (hier in huis tenminste wel), maar Henk maakte in 1994 en 1997 twee fantastische soloalbums: ‘Maar voor de rest gaat alles goed’ en ‘Gras’. Vooral dat eerste album ‘Maar voor de rest gaat alles goed’ heb ik helemaal grijs gedraaid (naast ‘De Hulpsinterklaas’ die sowieso nog regelmatig door de speakers galmt). Waarschuwing vooraf: een vrolijk album is het niet. Titels als ‘Ze verlangt naar het verleden’ en ‘Gisteren was jij nog van mij’ verraden al dat Henk betere tijden heeft gekend. Maar de mooiste liedjes worden op de meest beroerde momenten geschreven, dat is een bekend gegeven uit de popgeschiedenis. Dus heeft Henk hier een album neergezet dat hoog in mijn ‘beste albums aller tijden’ lijstje staat. Tekstueel top, maar ook muzikaal erg sterk. Qua productie is duidelijk het Goede Doel sausje van Sander van Herk te horen. Topplaat!

'Vroeger zei ze altijd dat het later wel zou komen, maar de tijd ging veel te vlug en ze kan niet meer terug. Vroeger dacht ze vaak aan al die mooie verre reizen: de wereld lag in het verschiet. Daardoor vergat ze het moment, ze heeft die wereld nooit gekend. Ze verlangt naar het verleden toen leek de toekomst nog zo mooi, nu zit ze gevangen in het heden als een panter in een kooi. Vroeger wist ze zeker dat ze alles uit kon stellen, dat het beste nog wel kwam. Maar het ging aan haar voorbij, omdat ze nooit iets ondernam.' (Ze verlangt naar het verleden)

Cover van de CD ‘Maar voor de rest gaat alles goed’: meesterwerk van Henk Temming uit 1994.

De twee absolute topnummers wat mij betreft van dit album zijn ‘De koffer’ en ‘Ze verlangt naar het verleden’. Akkoord: het onderwerp van beide liedjes stemt niet vrolijk, maar je voelt de pijn van de hoofdpersoon in beide liedjes. Wat ik vooral zo gaaf vind, is dat Henk ze kraakhelder zingt, maar dat het op precies de juiste momenten wat schor klinkt. Moeilijk uit te leggen, maar probeer de liedjes maar eens ergens op te snorren. Overigens best een uitdaging, want de reguliere streamingdiensten en ook YouTube geven niet thuis als het om Henk Temming gaat. Voor mij een extra reden om mijn CD’s te koesteren boven Spotify.

'Het afscheid valt me zwaar en ik ben bang dat wij elkaar nooit meer zullen zien. De taxi staat al voor de deur, hij wacht al ruim een uur en de chauffeur denkt net als jij dat ik het verdien. Dit is het moment waarover jij voortdurend sprak. Je praatte het steeds dichterbij, maakte onze liefde zwak. Niets zal meer hetzelfde zijn, ik kom op onbekend terrein, hoewel: zo onbekend is het toch eigenlijk weer niet. Voor ik jou kende, kwam ik ook al hier, ik meen zelfs heel veel plezier, dus uiteindelijk is er niet echt een reden voor verdriet.' (De koffer)

Ondanks de vaak zure reacties van Henk Temming op de social media, blijf ik hem een muzikale held vinden. Ook ik koester de stille wens om Het Goede Doel in een zo origineel mogelijke bezetting live aan het werk te zien met Henk en Henk als bekvechtende kemphanen voor op het podium. Vrienden zullen ze nooit meer worden, maar wat zouden ze er veel mensen een plezier mee doen… Tot die tijd ga ik in 2026 genieten van de nostalgie van Het Goede Doel en vooral met smacht uitkijken naar Henk’s nieuwe werk. Ook nu zal het waarschijnlijk niet vrolijk zijn, maar dat vergeef ik hem op voorhand.

Marcel Donks, muziekliefhebber uit Waspik