Wat ik er van vind dat mijn muzikale held Henny Vrienten letterlijk op een voetstuk geplaatst wordt? Tja, in eerste instantie ben ik nooit zo van die publieke verafgoding; het is vaak tenenkrommend dat iedereen ineens een mening heeft en die vooral aan iedereen wil ventileren. Als ik er wat langer over nadenk vind ik het initiatief van TEHV (Tilburg Eert Henny Vrienten) toch eigenlijk wel gaaf. Tijdens een informatieavond in Tilburg bleek Henny Vrienten springlevend.

Henny Vrienten, ik wijdde er al eerder muzikale verhalen aan. Mijn jeugdheld die zijn status als zodanig voor mij vooral op latere leeftijd bewees. Ik groeide op in de Doe Maar-mania. Ik was er geen actief onderdeel van als gillende fan, maar ik deed wel degelijk mee aan de gekte. Ik verzamelde alles wat met de band te maken had, van plakboeken vol krantenknipsels en posters tot sjaals, shirtjes en buttons. Ik sta op de klassenfoto van de tweede klas zelfs trots met mijn spijkerjack vol Doe Maar buttons en strijkemblemen.

Net als de rest van Nederland was ik begin jaren tachtig helemaal fan van Doe Maar, tot aan de klassenfoto van de tweede klas toe.

Ik heb Doe Maar in die jaren nooit live gezien; ik was simpelweg te jong. De snelle opkomst van de band en de daaraan gekoppelde rage maakten popidolen van de nuchtere Brabanders met Ernst Jansz en Henny Vrienten als hoofdrolspelers. Een rol die ze overigens niet op het lijf geschreven was en waar ze zelf nooit bewust voor hebben gekozen. Maar die status hadden ze wel degelijk en daarmee waren ze voor mij, 9-jarig jongetje uit een simpel gezin waar ‘verafgoding’ niet in het woordenboek stond, onbereikbaar.

Toen Doe Maar in 1984 besloot te stoppen en de helden van weleer uit het zicht verdwenen, verdween ook bij mij de gekte. Hoewel, ik bewaarde alles uit de jaren ervoor (de zolder van mijn ouders staat nog steeds vol) en ik bleef de platen draaien. Hardop zeggen dat ik Doe Maar fan was, was er in die jaren niet bij; dat was ‘not done’. Maar Doe Maar bleef ook in de luwte van eind jaren tachtig altijd op de achtergrond aanwezig.

Bisschop Zwijsenstraat

Toen ik aan het einde van mijn studie stage liep in de Beekse Bergen, kwam ik vanaf Tilburg Centraal altijd met de bus door de Bisschop Zwijsenstraat. Van mijn krantenknipsels wist ik dat Henny Vrienten hier ergens gewoond moest hebben. Sterker nog: ik wist precies waar, maar het huis was inmiddels gesloopt en had plaats gemaakt voor een bredere weg. Tja, zo gaan die dingen. Ik heb overigens zelf nooit begrepen hoe je als fan zo idolaat kunt zijn van iemand dat je voor zijn huis gaat staan. Wat moet dat irritant geweest zijn voor Vrienten, al die bakvissen voor het raam, dag in dag uit…

En nu heeft een groep Tilburgers, aangevuld met andere nauw betrokkenen het idee opgepakt om Henny Vrienten in ‘zijn stad’ Tilburg te gaan eren. Tijdens een eerste informatiesessie op 9 april in de LocHal in Tilburg presenteerden jeugdvriend en mede-muzikant Tom America samen met Sandra van Steen, Walter de Wit, Joost Eijkens, Frans de Laat en Leo van Loo de plannen van de kersverse stichting. Ik mocht er bij zijn.

De club trekt het eerbetoon aan Henny Vrienten breder. Het leven, harde werken en succes van Vrienten zou zomaar eens een blauwdruk kunnen zijn voor de hele stad Tilburg. ‘The American Dream’, maar dan op z’n Tilburgs: van arme textielstad tot ‘Stad van de Makers’ net zoals Henny Vrienten als zoon van een arbeidersgezin uit Broekhoven zich ontwikkelde tot creatieve duizendpoot met een repertoire van carnavalskrakers en nederpop-hits tot filmmuziek en kerkliederen. Goed gekozen parallel. Als Waspikker kan ik er niets mee, want Tilburg is voor mij altijd vooral de stad van platenwinkel Tommy geweest. Maar het is wel slim om het eerbetoon in een wat groter perspectief te plaatsen.

'Als je weet waar je vandaan komt, kun je overal naartoe, kun je zijn wie je wilt zijn en is je wereld te klein. Als je weet waar je naartoe wilt, kies je steeds de goede weg, blijft er nooit een deur op slot: niemand die jou stopt.' (Karnemelk met bitterkoekjes)

Weduwe Gala Veldhoen van Henny Vrienten (hier in gesprek met presentator en Tilburger Frank du Mosch) was aanwezig op de bijeenkomst van stichting Tilburg Eert Henny Vrienten om de plannen voor een eerbetoon kracht bij te zetten.

Blijvend

Hoewel ik eerst sceptisch was over de aangekondigde vereeuwiging van Vrienten als sculptuur, werd ik vorige week in Tilburg toch aangenaam verrast door de plannen en vooral het enthousiasme waarmee die plannen gepresenteerd werden. Vrienten’s weduwe Gala Veldhoen was aanwezig om haar sympathie voor de plannen te betuigen en ook Guus Meeuwis, Boudewijn de Groot, Henk Hofstede en Jeroen Krabbé gaven aan het niet meer dan logisch te vinden dat er een blijvende herinnering aan de Tilburger Henny Vrienten moet komen. Grappig waren de filmbeelden van de bruiloft van Frans en José van Aarle. Op 10 april 1980 trouwden zij in Tilburg met Henny Vrienten als onderdeel van het trio dat de muziek verzorgde. Bij de aanwezigen ook leden van beatband Les Cruches waar Vrienten in een ver verleden deel van uit maakte.

Persoonlijk hoogtepunt vond ik het minicollege dat ‘popprofessor’ Leo Blokhuis gaf over het muzikale leven van Henny Vrienten. Oude beelden en geluidsopnames maakten nogmaals duidelijk dat Henny Vrienten veel meer was dan alleen zanger en bassist van Doe Maar. De komende periode zullen de plannen van stichting Tilburg Eert Henny Vrienten concreter worden. De sculptuur nabij de Rockacademie in de Bisschop Zwijsenstraat op een steenworp afstand van de plek waar hij jarenlang woonde, zal er zeker komen. Maar ook een meerdaags festival met muziek, literatuur en film op meerdere locaties in de stad heeft grote kansen van slagen. Ik houd het zeker in de gaten, want hoewel ik niet aan verafgoding doe, voel ik me moreel verplicht hierbij aanwezig te zijn. En Henny zelf had een vooruitziende blik toen hij jaren geleden schreef: 'Het gaat door zonder mij, het gaat door. Ga maar door, zonder mij, ga maar door. Niks teloor zonder mij, niks teloor…'

Marcel Donks, muziekliefhebber uit Waspik