“Prachtig!”. “Schitterend!”. “Boitegewoon!”. Het zijn woorden die carnavalsvriend Pierre Gommers met grote regelmaat en met groot volume door de ruimte liet galmen als hij enthousiast was over iets. En dat was vaak, want Pierre kon genieten van de mooie dingen om zich heen. Vorige week kwam er een einde aan zijn jonge leven, na een zeer kort en erg heftig ziektebed. Waspik neemt afscheid van een Maoneblusser in hart en nieren.

Pierre was iemand die nooit onopgemerkt aanwezig was. Niet dat hij persé in de belangstelling wilde staan, zeker niet, maar zijn aanhoudende enthousiasme maakte dat hij altijd op een prettige manier aanwezig was. Ik leerde Pierre echt kennen toen hij zich lang geleden bij het bestuur van Stichting Jeugdcarnaval Waspik aansloot. Daarvoor kenden we elkaar als dorpsgenoten ook al wel, maar Pierre was ruim tien ouder dan ik, dus een gezamenlijke jeugd hebben we niet gehad.

In het bestuur was Pierre een sjouwer, maar hij blonk vooral uit als sociaal wonder. Hij kende namelijk iedereen en iedereen kende hem. Met zijn typerende overredingskracht kreeg hij veel voor elkaar; net als tegen Cor Smits kon je gewoonweg geen ‘nee’ zeggen tegen Pierre. Het bracht ons als bestuur veel goeds en leverde Pierre in 2015 terecht de Zilveren Maon op. Pierre maakte deel uit van het bestuur waarmee we gouden jaren beleefden als regelaars van het Waspikse carnaval. Een prachtige club die ook nadat we uiteindelijk allemaal gestopt waren met het bestuur doorging als ‘oud-bestuur’-groep die jaarlijks carnavals aftrapte met een carnavalsontbijt. Dat doen we nog steeds. Sterker nog: een maand geleden zaten we notabene bij Pierre en Elly in het Peeënrijk gezamenlijk aan een heerlijk ontbijt. Het was de voorbode van een prachtige carnaval die we met z’n allen samen in de tent in Waspik vierden.

Altijd in voor een feestje: hier in 2007 in actie met dorpsgenoot Barko Smits.

Glimlach

In het grote verdriet om zijn overlijden, denk ik toch met een glimlach om de lippen terug aan onze gezamenlijke herinneringen. Zo ken ik buiten Pierre niemand anders die het voor elkaar heeft gekregen om een werkwoord naar zich vernoemd te krijgen. 'Pierre-en'. Als de Dikke van Dale er een betekenis aan zou moeten hangen, dan was het zoiets als: 'Met opgehaalde schouders en een tevreden glimlach de beide handen in elkaar draaien, ten teken dat het tij zich ten goede keert'. Binnen ons gezin komt de uitdrukking nog regelmatig voor, waarmee Pierre een klein stukje van de opvoeding van onze meiden voor zijn rekening heeft genomen.

Waar ik ook meteen aan moet denken bij Pierre zijn ‘baandjes’. De Waspikse prinsenwagen was jarenlang het paradepaardje van Pierre en z’n maten. Toen er een nieuwe prinsenwagen gebouwd moest worden en er vergaderd werd over de muziekinstallatie opperde Pierre dat een installatie waar cassettebandjes in gedraaid konden worden beter was dan CD’s. Het zou een jaarlijks terugkerende gimmick worden waarop Pierre steevast een pleidooi hield voor zijn ‘baandjes’.

Vorige maand deed Pierre nog met de ZKT (Zomer Kroegentocht) mee aan het Songfestival in Den Bolder.

Trots

En nu glipt Pierre er via een achterdeurtje tussenuit. Compleet onverwacht… Compleet onterecht ook, want Pierre was met zijn 63 jaar nog veel te jong om een vrouw, twee dochters en vier kleindochters achter te laten. Zijn laatste wapenfeit was deelname aan de optocht, samen met zijn kleinkinderen. De term ‘trots’ kreeg ieder jaar een gezicht als Pierre op carnavalszondag met zijn kroost door de straten van Maoneblusserslaand liep. Toen dochter Gabriëlle lang geleden prinses werd in Waspik glom hij al van trots, maar de blik in zijn ogen toen de kleindochters vorige maand de beker in ontvangst mochten nemen na afloop van de optocht was onbetaalbaar. Dat noem je dus met de paplepel ingieten…

Waspik verliest een mooi mens. Wij verliezen een goede carnavalsvriend, een ‘maotje’ zoals Pierre zelf altijd zei. Hij kan daarboven een feestje gaan vieren met de fijne mensen die hem voor gingen. Wij gaan verder in zijn geest, want goei volk blijft altijd leven! Ik koester mijn herinneringen aan Pierre. Dat juist zo’n ‘goei manneke’ dit moest overkomen is in en in triest. Dan zijn woorden van troost ver te zoeken; hooguit te vinden in mooie liedjes.

'Ut durp is stil, 't liekt verloate, 't rimpelt in 't oavendlicht. Hugstes 'n paar minse proate, deure dreie langzaam dicht. Ut durp is muuj, 't is verslaage, 't durp dat verloor vandaag. Verloor mier dan 't kos verdrage, 't waas teveul wat ’t zaag. Vur iederien din os is veurgegoan. Vur iederien din alles het gegeave. Enne gojje mins blieft altied leave.' (Twieje wurd - Rowwen Hèze)

Marcel Donks, muziekliefhebber uit Waspik