Een Schoolstraat vol trotse ouders en grootouders, breed glimlachend en soms een traan wegpinkend. Meer dan honderd Waspikse kinderen namen afgelopen zondagochtend afscheid van hun veilige thuishaven om een week lang herinneringen voor het leven te maken tijdens Zomerkamp Waspik. Bij ons ging de jongste dappere dodo voor het eerst mee: een vluchtige blik naar achter en daarna ging het vizier vooruit. Beetje spannend maar vooral erg leuk!

Haar beste vriendinnen gingen niet mee op Zomerkamp, maar voor de jongste dochter stond het al snel vast: ik ga mee! Grappig hoe zich bij drie kinderen met dezelfde genen toch zulke verschillen in karakter openbaren. Van mij heeft ze het in ieder geval niet. Ik ben nooit mee op Zomerkamp geweest en op kamp gaan met school of Jong Nederland was vroeger iets waar ik in die jaren maanden tegenaan kon hikken. 'Wij uit Waspik-Boven' gingen trouwens sowieso eigenlijk nooit mee op Zomerkamp; dat was meer voor kinderen 'oit de Straot'.

Nutella

Maar de jongste schreef zich in, aangemoedigd door de verhalen die ze hoorde en waarin zij zich, in tegenstelling tot haar twee oudere zussen, prima kon vinden. Een week lang spellen doen, vies worden, niet douchen en als klap op de vuurpijl je tanden poetsen met pasta, Nutella welteverstaan. Haar ogen glommen toen ze tijdens het huisbezoek van twee van haar leiding Nutella op de paklijst zag staan.

En zo bereidde zij zich vorige week voor op een weekje ‘back to basic’. De ‘curling-ouders' op de achtergrond ook trouwens, want in no time werd er een app-groep opgezet en werden bestellingen overzees geplaatst om de kroost er allemaal hetzelfde uit te laten zien bij vetrek, namelijk als jonge kunstenaars. Dat toevallig bij deze de bestelling de oosterse bezorgdiensten het af lieten weten, mocht de pret niet drukken: ze zagen er fantastisch uit.

Herinneringen

En zo vetrok het merendeel van de Waspikse jeugd zondagochtend samen met de jongvolwassen leiding vanaf Den Bolder richting Uden om bij de primitieve kampeerboerderij D’n Dorsvlegel de week van het jaar te beleven. Want dat mag ieder jaar bij terugkomst wel geconcludeerd worden: het is een week om nooit te vergeten. En dat is precies waarom het Zomerkamp in tegenstelling tot andere activiteiten altijd volle bak is, al zestig jaar lang. De belangrijkste peiler is de groep vrijwillige leiding: jongens en meiden die zelf al op jonge leeftijd meegingen op kamp en die, als ze oud genoeg zijn, graag een week vakantie opofferen om met kinderen van iemand anders op pad te gaan. Herinneringen maken voor het leven; op die manier houdt het Zomerkamp zichzelf in stand.

'Een weekje Zomerkamp het staat weer voor de boeg. Geen school of werk meer alleen maar ’t pad op vroeg. Dus zeg ze thuis gedag en pak je tas maar in. Het is niet uit te leggen, maar we hebben zoveel zin. Zomerkamp: iets heel unieks, het geeft een fijn gevoel. Als je meegaat snap je wat ik bedoel. Vier groepen gaan op pad ja, met hetzelfde doel. Spelen en feesten ja, het wordt een dolle boel. De Klus en Keuken ja, ze hebben het vast druk. Maar ze gaan toch echt mee voor het kind en z’n geluk. De waterbak, een kletsnat pak: het is er allemaal. Ieder kind beleeft z’n eigen verhaal.' (Famke IJpelaar en Jordi de Hond, 2022)

Voor de ouders en grootouders was het vertrek moeilijker dan voor de kinderen zelf. Die verzamelden zich immers al meteen met hun groep voor het podium om de spectaculaire opening van dichtbij te bekijken. De ouders op gepaste afstand: met natte ogen opscheppend over de week rust die hen thuis te wachten staat. Ik ga ieder jaar wel even kijken bij het vertrek; het is immers recht voor ons huis. Maar als er een kind van jezelf meegaat, beleef je het toch anders. Bij mij overwon het gevoel van trots dat ze daar in haar geverfde shirtje meteen haar plek vond en van de ene op de andere dag een ‘Zomerkamp-kind’ was geworden.

'Bai oons pa en ma vloeit ‘r wir een traon. Ze moette nie jaanke as wai op Zomerkaamp gaon. De waoterbak die staot wir in de waai. Oe gèèf wasse is ‘r dus een week nie bai. De heimee laote wai wir tois dees jaor. Un wikske lang los gaon, op Zomerkaamp!' (Vollen bak feest - Zomerkamp)

En zo heeft ze er inmiddels een halve week Zomerkamp op zitten. Wij als ouders krijgen vanuit Uden geen bericht, dus we gaan er maar van uit dat alles goed gaat. En natuurlijk gaat het goed, want als ‘curling-ouders’ worden alle kreukels op de weg van kinderen naar zelfstandigheid door ons glad gestreken, maar daarmee ontnemen we onze kroost de ervaring van tegen de lamp lopen, zelf probleempjes oplossen en vooral: zelf keuzes maken. Hoeveel wij ook van onze kinderen houden, dat ene stukje opvoeding kunnen wij ze niet meegeven; dat krijgen ze bij het Zomerkamp. En daarmee overstijgt het Zomerkamp het niveau van alleen maar feesten: er wordt onze kinderen iets meegegeven waar ze in de toekomst op terug kunnen vallen.

De verhalen zullen zaterdag bij terugkomst in eerste instantie uitblijven. Een goede en lange douche doet wonderen om alles te verwerken. En als dan na een paar dagen de rust in wedergekeerd dan zullen de verhalen mondjesmaat wel komen. Niet alles natuurlijk, want dat is teveel om op te noemen. Maar als haar ogen net zo glimmen als toen ze zondag vertrok dan weten wij als ouders dat het goed is en dan zullen onze ogen vooral glimmen van trots.

Marcel Donks, muziekliefhebber uit Waspik