Sam Lemmens is vorige week maandag overleden. Wie? De begenadigd gitarist van Up the Irons, de meest energieke Iron Maiden tribute band van ons land. Tien jaar te laat om in de onsterfelijke Club van 27 te komen, maar met zijn 37 jaar natuurlijk veel te jong om dood te gaan. Ik kende hem niet persoonlijk, maar schrok er niet minder om toen ik het nieuws hoorde.

Vroeger had ik niet zoveel op met tribute bands. Ik begreep ook niet zo goed dat mensen geld betaalden om naar ‘neppers’ te kijken die in de meeste gevallen het niveau van hun helden never nooit haalden. Later trok ik bij, vooral nadat ik Present Danger als ultieme tribute van Metallica begon te volgen. Niet lang daarna volgde Queen tribute ‘Miracle’ met Waspikker Rens de Hond in de gelederen. Het bleek al snel dat er stiekem veel goede tribute bands zijn.

Een tribute band waar ik erg vaak ben geweest en altijd van begin tot eind met een grote glimlach om de lippen sta, is Up the Irons. Ik weet niet precies hoe vaak ik een concert heb bezocht van de band. Meestal speelde de band op festivals die ik bezocht met bijvoorbeeld Stahlzeit en Action in DC, maar de laatste jaren was de band zelf de headliner. En terecht, want de Maiden muziek wordt tot in detail prefect gespeeld, de nummerkeuze is iedere keer weer briljant en zelfs Eddie baant zich een weg over het podium en door het publiek: goud!

'I left alone, my mind was blank, I needed time to think to get the memories from my mind. What did I see? Can I believe that what I saw that night was real and not just fantasy? Just what I saw in my old dreams were they reflections of my warped mind staring back at me?'Cause in my dreams it's always there: the evil face that twists my mind and brings me to despair.' (The number of the beast)

Up the Irons zoals ze nooit meer op het podium zullen staan; Laurent Schijns zal de komende optredens het gitaarwerk van Sam Lemmens (links) overnemen.

Familie

Met ’25 years of playing with Madness’ begon Up the Irons begin dit jaar aan de viering van haar 25-jarig bestaan. Dat dit nagenoeg samenvalt met 50 jaar Iron Maiden kan niet mooier. Toch wordt deze zilveren pagina met een gouden randje overschaduwd door het plotseling overlijden van gitarist Sam Lemmens: een inktzwarte pagina in het album van de hechte Up the Irons familie. Ik sprak erover met oprichter van de band en bassist Joey Bruers.

“Negen jaar geleden kwam Sam bij ons de studio in voor zijn auditie. Zoals je wel vaker meemaakt in het leven, kom je mensen tegen voor de eerste keer waarbij gelijk een vonkje ontstaat en dat de innerlijke magneet enorm activeert. Dat gebeurde bij Sam, hij had nog geen noot gespeeld en de hele band wist: dit is hem! Koud zes weken later stond Sam met ons op het podium.”

Sam was in al die jaren een bijzondere verschijning op het podium. Met de ultieme jaren tachtig looks was hij rock’n roll in levende lijve. Joey beaamt dat. “Sam is blijven hangen in de 80’s met alles. Zijn gedrag, zijn klederdracht, zijn apparatuur en ook zijn spel. Meer 80’s hardrock dan Sam ga je nergens vinden; dat durf ik keihard te stellen. Ik hou enorm van zijn spel met de 80’s touch, exact wat we nodig hebben bij Up The Irons. De solo’s van Sam zijn ruw en snijden soms de randjes aan; dat hoor je en voel je als publiek. Als Sam soleert sta ik op de eerste rij als publiek, ook als ik naast hem sta op het podium. Daarnaast heeft Sam de gave om er altijd cool uit te zien, zonder dat hij daar z’n best voor hoeft te doen; hij is echt puur.”

Vechten

Dat Sam een periode van ziekenhuisbezoek en revalidatie tegemoet ging, was bij de band bekend. Voor de jubileumtour werd dan ook Sam’s goede vriend Laurent Schijns klaargestoomd voor het Up the Irons gitaar-geweld; hij speelde inmiddels een aantal shows mee. Maar dat het zo snel achteruit zou gaan met Sam, daar had niemand rekening mee gehouden. “Sam moest uiteindelijk een operatie ondergaan begin november. Door repeterende complicaties zijn dit er drie geworden. Hij heeft moeten vechten voor zijn leven. Zijn familie en wij als band konden steun geven aan hem en hem laten voelen dat we er voor hem waren, maar hij moest het doen. Drie weken hebben we geleefd tussen hoop en vrees; Sam knokte zich er steeds weer bovenop. Tot dat allerlaatste gevreesde bericht vanuit het ziekenhuis: Sam is overleden. We zijn er allemaal kapot van.”

'I close my eyes and I think of home, another city goes by in the night. Ain't it funny how it is? You never miss it til' it's gone away and my heart is lying there, will be 'til my dying day! So understand don't waste your time always searching for those wasted years. Face up, make your stand, realize you're living in the golden years.' (Wasted years)

De Belgische meestergitarist Sam Lemmens van Up the Irons overleed vorige week op 37-jarige leeftijd.

Toch bleek de band bij machte om de schrik, het ongeloof en het immense verdriet binnen no time om te zetten in iets positiefs. Want waar het voor de hand zou liggen om de band ‘on hold’ te zetten en er wellicht zelfs mee te stoppen, werd in goed overleg met de familie van Sam besloten de komende optredens juist door te laten gaan. De eerste twee emotionele concerten waren afgelopen weekend in Lelystad en Tilburg.

“We gaan op deze manier een eerbetoon houden aan onze grote vriend, onze held. Sam had niet anders gewild. ‘You can’t stop rock ’n roll’ is het motto van de 80’s. Sam hoeven we niet te herdenken in stilte, Sam moeten we herdenken met versterkers op 10 en met scheurende gitaren. Daarbij komt dat niet alleen de familie, vrienden en de band rouwt. Wat denk je van het publiek, alle mensen die zo hebben genoten van Sam, die hem lief hebben om zijn gitaarspel. Die willen ook een moment hebben en dat willen wij graag geven. Sterker nog: dat willen we samen delen. Daarom gaan ook de komende shows in december in Dongen en Etten-Leur door. Ook al doet het verschrikkelijk pijn, we willen iedereen graag uitnodigen om je vrij te voelen en naar deze shows te komen, om te herdenken, te rouwen, te eren en zelfs Sam's leven en zijn tijd hier samen met ons te vieren. Deze man was echt rock 'n' roll, nu is het aan ons om dat waar te maken.”

'Can't understand what is happening to me, this isn't real this is only a dream. But I never have felt, no, I never have felt this way before. I'm looking down on my body below. I lie asleep in the midst of a dream, is it now could it be the Angel of Death has come for me? I can't believe that really my time has come, I don't feel ready there's so much left undone and it's my soul and I'm not gonna let it get away. Heaven can wait, heaven can wait, heaven can wait, heaven can wait 'til another day.' (Heaven can wait)

Ik koester mijn herinneringen aan de vele vette shows die ik met Up the Irons heb mogen meemaken. Van het knallende intro van ‘Aces high’ (waarmee de show binnen 5 seconden staat als een huis) tot ‘Always look on the bright side of life’ (met breed grijzende afgepeigerde rocksterren die opnieuw een stukje van de wereld veroverd hebben). Wetende dat het nooit meer hetzelfde zal worden, voel ik toch enige troost in het feit dat de band doorgaat. Inderdaad: 'You can’t stop rock ’n roll.'

Marcel Donks, muziekliefhebber uit Waspik