Waspik nam een kleine drie weken geleden massaal afscheid van een van haar laatste dorpscafés, d’Ouwe Haven. Na 25 jaar besloot Chiel er mee te stoppen. Erg jammer, maar een logisch en begrijpelijk besluit in deze tijd. De plek die bijna negentig jaar lang de pleisterplaats vormde voor meerdere generaties uit Waspik zal binnenkort ruimte bieden aan dertien luxe appartementen. Wat rest zijn mooie herinneringen, veel mooie herinneringen…
Ik zelf ken het café aan de Veerstraat van vroeger uit als ‘het café van ome Jos’. Veel uitleg is daarbij niet nodig: ome Jos, zwager van ons ma, was samen met tante Annie de uitbater van het café. Dat de kroeg al uit 1936 stamt en eerder bekend was onder de naam café Sportwereld wist ik toen nog niet.
Skol
Ik denk dat vriend Sjef en ik begin jaren negentig ‘echt’ bier leerden drinken in café-bar d’Ouwe Haven. Net daarvoor ontdekten we de geneugten van alcohol en lieten we het glaasje cassis steeds vaker staan. Met carnaval kwam de familie Oerlemans (“van oons smaa’s kaant”) samen in het café van ome Jos. Aan de lopende band werden dienbladen met bier gehaald en iedereen gooide zich binnen afzienbare tijd tot de rand toe vol met Skol. Terugkijkend is dat in die tijd niet best geweest voor onze hersencellen, maar gezellig was het wel.
Hoewel we in die jaren in Waspik nog keuze hadden in kroegen (De Roskam, Kees van Etten, ’t Haaike, De Broine, om er maar een paar te noemen), voelden we ons het best thuis in d’Ouwe Haven. We hadden dan ook geen behoefte om ons vertier buiten het dorp te zoeken: met de kermis, oud en nieuw, carnaval en met bandjes waren we steevast in de Veerstraat te vinden. We zagen er optredens van Rob & John, Trio De Twee Vrienden en de Chouffelèèrs, verbaasden ons over de teringherrie tijdens de DJ-avonden en smokkelden vis en oliebollen mee naar binnen tijdens de kermis. Alle ingrediënten dus die een dorpskroeg nodig heeft.
'Nou weet ik weer wat ik doe, ik snap eindelijk de clou. Ik heb jaren lopen dromen, maar het doet er niet meer toe. Mijn leven kan verder gaan, ik laat om jou geen traan. Wat mijn is overkomen heb jij mij aangedaan. Als me wijf verdwijnt en de zon weer schijnt, geloof het bijna nie dat ik ze nooit meer zie. Ik krijg het Frans-, Duits- en Spaansbenauwd als ik denk dat ik was getrouwd. Als me wijf verdwijnt en de zon weer schijnt, geloof het bijna nie dat ik ze nooit meer zie. Ik ben zo blij dat zij nou hier opzout en dat ik niet meer van haar houd.' (Als me wijf verdwijnt - Rob & John)
De mooiste herinneringen heb ik zonder twijfel aan de carnavalsavonden, vooral in die beginjaren. Al het goeie volk was er en iedereen ging los op de carnavalsrock van DJ Jos: ‘Nelly the Elephant’ van Toy Dolls en vooral ‘Schijt aan de bazen’ en ‘Koning Boudewijn’ van BZB: het waren de hoogtepunten van carnaval als we gebroederlijk met het zweet op het voorhoofd onze kelen schor zongen en de houten vloer lieten buigen door het springen. Persoonlijke hoogtepunten uit die jaren zijn nog steeds ‘Bro Hymn’ van Pennywise en later ook ‘Devil’s Dance Floor’ van Flogging Molly. Het moet in die tijd zijn geweest dat ik de familie Pijnenburg leerde kennen…
'Ever get the feeling you can't go on, just remember whose side it is that you're on. You've got friends with you 'till the end. If you're ever in a tough situation, we'll be there with no hesitation: brotherhood's our rule we cannot bend.' (Bro Hymn - Pennywise)
Dorpscafé
Mooie herinneringen, zeker ook aan de zondagmiddagen met de kermis de afgelopen jaren als het buiten bij d’Ouwe Haven stampvol was. Chiel regelde altijd wel een leuke act om de boel op gang te brengen. Rob & John als heldenduo, maar ook Alle 13 Jaanke was onnavolgbaar. Ik snap dat de tijden veranderd zijn en het ‘losse’ cafébezoek tot een minimum beperkt is, maar op de kermiszondag zie je de waarde van een echt dorpscafé: dan hoor je daar als Waspikker gewoon te staan, punt uit!
'Ik kreeg een bloemetje met valentijn een flesje rooie wijn en gouwe ringen. Op vakantie naar een warm land liepen wij hand in hand te zingen. Onze bruiloft was een superfeest er is wat afgebeest en gezope. Maar toen ik thuiskwam was m'n bedje leeg, want jij was weer eens naar de kroeg gelopen. Arrogante kwal, verwaande tennisbal, pleur toch lekker op met je akelige kop. Arrogante kwal, verwaande tennisbal, pleur toch lekker op met je akelige kop.' (Arrogante kwal - Alle 13 Jaanke)
En zo kwam er op 31 augustus een (letterlijk) knallend einde aan een tijdperk. Robbie Smots was zoals altijd onnavolgbaar en de Waspikse DJ’s deden wat van ze verwacht werd. En de bezoekers? Die genoten met volle teugen in de wetenschap dat zij hier een deel van hun jeugd achter gingen laten. Met dank aan ome Jos, Jaap en Christa Klop en natuurlijk Michiel hebben wij in ieder geval de mogelijkheid gekregen om op deze pleisterplaats mooie herinneringen te maken. Ik vraag me wel eens af hoe dat met onze kinderen zal gaan; waar moeten die straks in het dorp hun vertier nog zoeken? Ach, zoals ‘good old’ Bob Dylan in 1964 reeds zag: 'the times they are a-changin': het zal wel goed komen. Chiel bedankt, namens heel Waspik!
Marcel Donks, muziekliefhebber uit Waspik
Het spandoek aan de Veerstraat liegt er niet om: het is echt gedaan met d’Ouwe Haven.