Het is iedere keer weer schrikken als er iemand uit de muziekwereld overlijdt. Maar ook als het nog niet zover is, kan slecht nieuws onverwacht hard aankomen. Dat had ik afgelopen week bij het nieuws dat ‘d’n devil’ Phil Collins ‘ziek, heel erg ziek’ is. Nee, een die-hard Phil Collins fan ben ik niet, maar hij is wel een icoon die veel voor de popmuziek betekend heeft. Een eerbetoon aan de hand van zes iconische momenten.

Guide me, Orion (1969)

Phil Collins is zanger met een stem die uit duizenden te herkennen is. Maar hij is bovenal begenadigd drummer. Daar begon hij mee als kleuter en als tiener was hij al actief in meerdere bandjes. Met het relatief onbekende Flaming Youth kreeg Phil voor het eerst airplay. Het was een wat donker bandje dat eind jaren zestig prima gedijde in de progressieve rock. Phil, in die tijd nog gezegend met een flinke haardos, is stralend te zien achter zijn drumkit en zingt ook al een aardig deuntje mee. Check de clip van ‘Guide me, Orion’ uit november 1969 maar eens op YouTube en geniet van de roffelende drum-intermezzo’s. Volgens mij had Phil het hele nummer wel meer pit kunnen en willen geven, want buiten die roffels om lijkt hij wat verveeld achter de drumkit.

In the air tonight (1981)

Phil maakte zichzelf onsterfelijk met zijn debuutsingle ‘In the air tonight’. Ik weet nog dat ik het nummer in die tijd, 1981, ik was 7 jaar oud, heel bijzonder vond. Ik had natuurlijk geen idee waar het over ging, maar ik denk dat het de eerste keer geweest moet zijn dat ik kippenvel kreeg van muziek. Die drums halverwege het nummer die van de zweverige ballad een ruige popsong maken, worden door bijna iedereen gezien als het meest iconische stukje drumwerk ooit. ‘D’n devil’ was duidelijk ‘kwaod’ toen hij dit nummer schreef en dat is precies hoe ik hem het liefste hoor. Live was dit nummer trouwens steevast het hoogtepunt van de avond: de gebroken zanger die met headset microfoon wat over het podium ronddwaalt om vervolgens al zingend plaats te nemen achter de drumkit om zijn ‘5 seconds of fame’ erin te knallen. Man, wat had ik dat nog graag een keer live mee willen maken.

'Well, if you told me you were drowning, I would not lend a hand. I’ve seen your face before my friend, but I don't know if you know who I am. Well, I was there and I saw what you did, I saw it with my own two eyes. So you can wipe off that grin I know where you've been, it's all been a pack of lies. And I can feel it coming in the air tonight, oh Lord. Well, I've been waiting for this moment for all my life, oh Lord. I can feel it coming in the air tonight, oh Lord. And I've been waiting for this moment all my life, oh Lord, oh Lord.'

De cover van ‘In the air tonight’, de debuutsingle uit 1981 waarmee Phil Collins zich meteen onsterfelijk maakte.

Live Aid (1985)

Op Live Aid liet Phil Collins vooral van zich horen door op dezelfde dag in zowel Londen als Philadelphia op te treden. Het snelste passagiersvliegtuig van dat moment, de Concorde, vloog hem op 13 juli 1985 van Europa naar Amerika; hij schreef daarmee geschiedenis. Maar vooral indrukwekkend was het nummer ‘Against all odds’ dat hij op beide podia vertolkte. Dat hij op dat moment eenzaam en breekbaar achter zijn piano voor een miljoenenpubliek over de hele wereld speelde, was memorabel. Zelf ben ik trouwens ook vooral gecharmeerd van zijn drumwerk in ‘Do they know it’s Christmas’ van Band Aid, de voorloper van Live Aid. Waar andere artiesten tijdens de opname van dat nummer vooral ook met het eigen ego bezig waren, werkte Phil zich gedienstig in het zweet.

Land of Confusion (1986)

Zoals gezegd ben ik meer gecharmeerd van de ‘kwaoje’ Phil dan die van breekbare ballads. Het moge duidelijk zijn dat ‘Land of Confusion' van Genesis dan ook een van mijn favorieten is van de Britse muzikant. De clip met de poppen van Spitting Image maakte het nummer enorm populair, maar tekstueel, muzikaal en qua zang past het helemaal bij de grimmige sfeer van de jaren tachtig. De dreiging van kernwapens tegen de achtergrond van de Koude Oorlog: ik was er toen best wel bang voor. Dit nummer gaf geen troost, maar vatte de chaos en onzekerheid in de wereld wel goed samen. Iconisch nummer!

'I must have dreamed a thousand dreams, been haunted by a million screams. But I can hear the marching feet, they're moving into the street. Now, did you read the news today? They say the danger has gone away, but I can see the fire's still alight, they’re burning into the night. There's too many men, too many people making too many problems and there's not much love to go around. Can't you see this is the land of confusion?'

Another day in paradise (1989)

Grote broer William kocht in 1989 de CD ‘…But seriously’ met op de hoes een close up van een niet vrolijk ogende Phil Collins. Het bleek een topplaat te zijn met meerdere grote hits. Het waren de hoogtijdagen voor Phil Collins als soloartiest. Zelf kocht ik een jaar later het live album ‘Serious Hits…Live!’, zeg maar een verzamelalbum waarin Phil alles uit de kast haalt tijdens een geweldig concert in Berlijn. Veruit het beste nummer van die twee platen is mijns inziens ‘Another day in paradise’. Sfeervol nummer waarmee Phil aandacht vroeg voor de schrijnende situatie van het alsmaar toenemend aantal daklozen.

Zijn stem is herkenbaar uit duizenden, maar dat geldt zeker ook voor het drumwerk van Phil Collins.

No son of mine (1991)

Met Genesis bracht Phil twee jaar later het iconische album ‘We can’t dance’ uit. Met ‘Jesus he knows me’ en ‘I can’t dance’ leverde het de band een paar leuke hits op, maar echt indrukwekkend was de single ‘No son of mine’: een indringende epos over een jongen die thuis mishandeld wordt en het huis probeert te ontvluchten. Als hij later terug wil keren, krijgt hij de keiharde woorden van zijn vader te horen: 'You’re no son of mine'. Alleen al hoe het nummer begint met de tikkende klok… en dan na het eerst couplet die keiharde snaredrum die het verdere ritme van het nummer bepaalt… hartverscheurend!

'Well the key to my survival was never in much doubt. The question was, how I could keep sane, trying to find a way out? Things were never easy for me, peace of mind was hard to find and I needed a place where I could hide, somewhere I could call mine. I didn't think much about it 'til it started happening all the time. Soon I was living with the fear everyday of what might happen that night. I couldn't stand to hear the crying of my mother, and I remember when I swore that that would be the last they'd see of me and I never went home again.'

En nu is het muzikaal gedaan met Phil Collins. En zijn eigen woorden dat hij ‘ziek, heel erg ziek’ is, voorspellen niet veel goeds. Het leven is vergankelijk en niemand heeft het eeuwige leven; zo simpel is dat. Maar het blijft klote. Hopelijk is hem nog een eervol slotakkoord gegund en mag hij bij leven en welzijn de waardering krijgen die hij verdient. Ik kan niets aan de situatie veranderen, behalve dan door hem te eren door al die prachtige nummers nog eens goed diep de poriën in te laten dringen.

Marcel Donks, muziekliefhebber uit Waspik