Terwijl Floor Jansen van Nightwish vrijdagavond in het muziekprogramma On Stage haar engelenzang ten gehore bracht en ‘vakzuster’ Anneke van Giersbergen van The Gathering haar muzikale steentje bijdroeg, dwaalde ik in gedachten af naar het nummer dat me de afgelopen week compleet in de macht had: ‘The ghost in me’ van Epica. Uit hetzelfde genre, maar de perfecte soundtrack van Halloween in de aanloop naar de griezelige opening van Danse Macabre.

Nederlands grossiert in symfonische metal, gothic metal, progressieve rock; geef het beestje maar een naam. ‘Female Fronted Metal’ noemde Van Giersbergen het zelf in On Stage. Bands als The Gathering, Within Temptation, Nightwish en Epica verwierven de afgelopen jaren wereldfaam en trekken wereldwijd met gemak tienduizenden liefhebbers naar concerten. Bijzonder genoeg loopt Nederland er zelf minder warm voor dan bijvoorbeeld Amerika en vooral Oosterse landen. Maar concerten zijn ook hier altijd steevast uitverkocht.

'When it seems like all hope is gone, hear my sinister song. Why don’t you sing along?'

Met deze muziekstroming is het vaak: 'You love it or you hate it'. Want voor de doorsnee luisteraar is het al snel een bak herrie, weliswaar met mooie vrouwenstemmen, maar toch. Toch viel Nederland vijf jaar geleden als een blok voor Floor Jansen, toen zij succesvol deelnam aan het tv-programma ‘De Beste Zangers’. En, zoals dat in Nederland gaat, vonden veel mensen de muziek van Nightwish ‘opeens’ mooi. Dus… Gelukkig is die gekte weer wat weggeëbd, hoewel het sindsdien wel stoer is om te zeggen dat je fan bent van Within Temptation of Nightwish.

Ariën van Weesenbeek in actie dit voorjaar in Brazilië. De Waspikker mag zich tot de beste drummers ter wereld rekenen. (foto: Facebook Ariën van Weesenbeek)

Haat/liefde

Zelf heb ik een haat/liefde verhouding met deze bands. Er zitten fenomenaal goede nummers bij die echt eeuwigheidswaarde hebben (man, wat heb ik ‘Strange machines’ van The Gathering, het nummer waar het voor mij mee begon, grijs gedraaid), maar soms gaat het gewoon te hard en valt de structuur weg. Als er daarbij dan ook nog gegrunt wordt dan haak ik af. Dus om nou te zeggen dat ik fan ben van dit complete genre of een band daarvan: niet echt.

Maar dat neemt niet weg dat ik er wel door geraakt kan worden. Zo ben ik al jarenlang groot liefhebber van Epica. Die voorliefde kent haar basis in een interview dat ik 22 jaar geleden (!) had met dorpsgenoot Ariën van Weesenbeek. Hij was toen, 22 jaar oud, net geslaagd voor het Conservatorium in Rotterdam met een 9 als eindcijfer. Bijzonder detail: hij deed dit als drummer in het metalgenre. ‘Roig volluk’ dus, zou je denken, maar niets was minder waar. Ariën zat vriendelijk en vooral bescheiden bij mijn ouders op de bank om vooral niet arrogant te vertellen over zijn ambities. Hij drumde toen bij God Dethroned, een band van naam die aan de rand stond van een Amerikaanse doorbraak. Hij zou er drie albums mee opnemen voor hij in 2006 zijn definitieve plek vond achter de drumkit van Epica.

'Come forward embrace me alone, you’re welcome in my haunted home.'

Leuk detail: ik schreef in mijn interview met Ariën in 2002: 'Het is opmerkelijk dat zich in een klein dorp als Waspik een muzikant van zo’n hoog niveau ontplooit. Als alles in dit tempo doorgaat, horen we hoogstwaarschijnlijk nog meer van Ariën, ondanks de vrij beperkte scene die metal nog steeds is.'

Ik zag Epica meerdere malen live spelen. Waar de meeste ogen tijdens die concerten vooral gericht zijn op frontvrouw Simone Simons, keek ik vaak langs haar heen naar de inspanningen van Ariën. Wat een power en dan vooral in de basedrums: genieten! Het optreden in Bibelot in Dordrecht kan ik me herinneren als een van de betere concerten die ik ooit zag. Het is alweer een tijdje geleden dat ik ‘met Epica bezig was’. Tot daar uit het niets de naam van de band geassocieerd werd met de nieuwe attractie Danse Macabre in de Efteling. Huh?

Spookslot

Ik schreef een paar weken geleden al over mijn jeugdherinneringen die verspreid door de Efteling voor het oprapen liggen. Het vroegere Spookslot vond ik ‘als klein manneke’ aanvankelijk eng, maar later kon ik wel genieten van de macabere sfeer die in en rond het slot hing. De ophef over het sluiten en afbreken van het Spookslot kon ik niet begrijpen, maar ik kan het wel waarderen dat de Efteling het slot en wat daar gebeurde als uitgangspunt heeft gebruikt voor de nieuwe duistere abdij. Volgende week donderdag wordt Danse Macabre geopend; ik zal er niet bij zijn, maar ben wel erg benieuwd geworden na de eerste previews die de Efteling heeft vrijgegeven.

En de symfonie van componist Camille Saint-Saëns galmt de afgelopen week dus continu rond in mijn hoofd door de bewerking die Epica er van heeft gemaakt. Bijzondere samenwerking natuurlijk, maar wat een dijk van een nummer is ‘The ghost in me’ geworden. Het nummer ging vorige maand in première tijdens The Symphonic Synergy concerten in AFAS Live in Amsterdam. Daarvan zijn prachtige beelden met sublieme geluidskwaliteit te vinden op YouTube. En wat strak gespeeld zeg, door de mannen en vrouw van Epica (met super drumwerk van Ariën en een heerlijke gitaarsolo van Isaac DelaHaye), maar vooral ook door het symfonische orkest, het mannenkoor en niet te vergeten het kinderkoor. Die tere kinderzieltjes staan daar de sterren van de hemel te zingen: kippenvel! En dat allemaal tegen de achtergrond van de griezelige beelden van de abdij die in het Huyverwoud opdoemt.

'It’s time to free the ghost in me possessed by this beautiful melody. Just come with me, I’ll make you see the dance with the devil is your destiny.'

Zeker even terugkijken dus op YouTube. Waarschuwing vooraf: de melodie spookt nog lang rond in je hoofd. Ik ben erg benieuwd naar de videoclip die morgen officieel gereleased wordt. En zo wint metalmuziek beetje bij beetje meer terrein in ons land en gooien zelfs Efteling-fans de poorten van hun bovenkamers er voor open. Het is inderdaad een Wereld vol Wonderen…

Marcel Donks, muziekliefhebber uit Waspik