In 1944, kòrt nao d’n oorlòg, maauwden ik oons moeder d’re kòp gek om ’n hondje. Nao veul gezeur ging ze toch dur de knieje. Op de boerderij de Pessert hadde ze ’n nestje. Saome meej mijn bruur, oonze Mari, ginge we op pad. We moese wel op ’t rèèchte pad blijve loôpe, want aon de kaante konne mijne ligge, kreege we es bodschap meej.

Daor aongekoome heb ’k ’n hondje uitgekooze. ’t Waar spierwit meej krullekes, meej eên zwart oôr en aon d’n aandere kaant eên zwart oôg.

Thuis aongekoome hòlden ik ’m uit de tas, zetten ’m op de grond, en wè deej-tie? Hij pieste op de grond en draaide ’ne prachtigen dròl, zoo op de vloerbedekking. ‘Zoo,’ zeej oons moeder, ‘dè ies al ’n goei begin.’

Z’ne naom wier Sjennie. Sjennie en ik zen beste mòtjes geworre. ‘Ge moet ’r wel zelf vur zùrge,’ zeej oons moeder. ‘’t Ies jouw hondje!’ Nou, dè deej ’k dan ok. Elke zoaterdag waasten ik ’m in ’ne groôte tèèl. Dan begon ik ’r meej om ’m boove de tèèl meej wòtter te haauwe en dan ging-ie meej z’n pôtjes zwemme, en dè von’k wel geinig.

’t Was nie alleên m’n mòtje, mèr òk m’n spulgoedje. Es ’k ’r meej klaor was, dan ríép ’k ‘Hup!’ en dan sprong-ie op de stóél d’r neffe, en elke keêr as ’k ‘Schudde!’ ríép, dan schudden-ie. In de huiskaomer, neffe d’n hèèrd, ston ’ne stóél klaor. Dan ríép ’k ’m en dan renden-ie meej volle vaort de stóél op, en dan wikkelden ik ’m in ’n laoke. En zoo zaat-ie dan lekker wèèrm verder te dreûge, en dè von-tie heêrlijk.

Ik hai ’m van alles geleêrd. Es ik zeej ‘Doôd!’ dan ging-ie vur doôd ligge. Iets te eete ‘van Hitler’, dè naam-ie nie aon, mer ‘van Churchill’ wel. Bij ’t commandoo ‘Góéd oppaase!’ dan paasten-ie op m’n spullekes – dè wilde nie weete! Kwaam ’r nie aon, want hij knaauwde oew haand aaf!

We waare aaltij saome. Kwaam ’k thuis uit school, d’n hond meej en buitespeule, en vaok de polder in. Ge kan ’t oe in deeze tijd nie vurstelle dè Sjennie ok bij de plisie bekendston. Hij verraoide mijn aaltij. ’nen Agent zeej teegen oons vaoder: ‘Dieje klèène van jou was wir aon ’t vùùrke stooke!’

‘Hoe witte gij dè?’ zeej oons vaoder.

‘Dè zaag ik aon d’n hond.’

Sjennie hai ’n vrijgevochte lèève. Es ’k op school waar, mocht-ie gewôn vrij de bùùrt op, behalve es ’k ’m pas geknipt hai; dan hai-ie die behoefte nie. Ik von ’t moôi om z’ne kòp nie te knippe. En meej z’n pôtjes es flòsse en z’ne stèèrt es pluim schòmden-ie z’n èège doôd en ging-ie ’n tedje nie de straot op.

Toen ik in militèère dienst waar, ies-ie aon kanker gestùrve. Toen heb ik echt gejankt. Nou ik di schrijf, wor ik ’r nog eemosjoneêl van, want ’t waar echt m’n trouwe mòtje.

Toon Steenbergen (Waalwijks)