Door een vergissing van ons, de makers van deze rubriek, verschijnt deze aflevering een week later dan gepland. Onze excuses. De volgende aflevering kunt u komende week al verwachten, zodat we weer zoals vanouds in de even weken verschijnen.

Toen ik in 1975 aon de gang ging es juffrouw op de bewaorschool, hai ik m’n klas vol mee kender oit oons dörp. Van asielzukers hadde wai nog nie gehoord en boitelaandse meense wonde d’r nie in de burt. Oons dörp waar ’n witte vlek in Nederlaand, zo-es de miste dörpe van oons laand in diejen taid. Meense mee ’n aandere kleur ware bai oons nog bekeks.

Op ’ne mondagmèèrge kwaam de hoofdzuster mee ’n kend aon de haand nor me toe in de klas: of det ’r nog eentje bai kon, bai de firtig die ik al hai. Netuurlijk, kend, kom mar bai de groten hoop! ’t Waar ’n mooi kend: lieve broine ogskes, zwarte horkes, in ’n dotje op de kop. “Gaot ’r mar bai zitte in de kring en löstert mar goed!” ’t Waar ’n braof en blai kend. Ge hai ’r gin omkaike naor.

Om elf uur ginge wai boitespeule. Ik hing saome mee de aandere juffrouws laangs de kaant de boel in de gaote te houwe, en te kaike of ze lief spulde en gin ambras mokte.

Nao ’n tedje komt dè kend nor me toe: “Juf, ik moet plasse.”

Ik op de hukke: “Nou motte’s goed löstere: daor hebbe wai ’n systeem veur. Twee kraolekettinge: ’n rooie ketting vur de meskes, ’n blaauwe ketting vur de jonges. Dan kan’k zien wie d’r weg is, ’n meske of ’ne jonge. Dus wè motte gai dan hebbe?”

“Blaauw!” zee ’t lief kend gelaik.

“Nee, dè’s fout! Gai kraigt de rooie! Rood is vur de meskes, witte wel?” En ik douw ’s op ’t dotje op de kop vur de aordighed.

Ik zuuk ’n groot meske van de klas dè de weg kan waize en alles oit kan legge aon deze nieuweling. Saome, haand in haand, stappe ze nor binne, nor de meskes-wc.

’n Kwetierke laoter kome ze trug; zeet ’t grote meske lachend tege main: “Hai had toch die blaauwe motte hebbe, juf...”

Dè waar oonzen irsten boitelaander. ’t Waar ’n sikh.

Tekst en illustratie: Doreth Berendse (Waspiks)