Dieje Paus Leo XIV die we nou hebbe, dè vijn ik zo’nen aordige, slimme meens. Hij heej ooveral schijt aon en zegt gewoon det de wèèreldleiders nie deuge – ok al komt de grôtste mafkees uit z’n èège geboortelaand, Ameerika. Toen ik Leo’s op tillevisie hai gezíén, bleef-tie in m’ne kòp hange, en ’s naachts heb ik van ’m gedrômd.
We stonne saome te kijke nòr d’n Ark van Noach. ’t Hai firtig daogen en naachte gerèègend. Hil de wèèreld ston onder wòtter. Alleên d’n Ark was blijve drijve en uiteindelijk was-ie gelaand op ’nen berg, meej al z’n beêste d’r nog op. Ik waar stomverbaosd en vroeg: “Leo, d’r zen ’n paor miljóén diersoorte. Die paase tòch nie allemaol op diejen boôt? En hoe heej Noach ze in lèève gehaauwe? Ha-tie ok nog voeier bij ’m, of hi-tie ze mekaore op laote frèète? In dè geval haauwde tòch gin soorten in staand? Leêuwen en tijgers, die luuse wel ’n lammeke, en meej al die voogels aon boord hedde zoow ginne pierwùrm mir oover.”
“Jao, neej, dè ies nie echt gebeurd”, zeej Leo. “Dè ies meêr ooverdrachtelijk bedoeld. Eigelijk meêr om aon te geeve wè-t’r kán gebeure es de groôten baos daorboove verrekte kwaod wort.”
“Ahhh”, zeej ik. “Ooverdrachtelijk. Duus eigelijk net es de schepping van de èèrde. Dè zou in zes daoge gebeurd zijn. ’t Licht en de plaante waaren ’r al, en toen moes de zon nog gemòkt worre. Best raor eigelijk.
En d’n allerirste meens op èèrde was Adam. Eva was ’n rib uit z’n lijf. Nou kwaam mijn vrouw lest meej ’n duure tas thuis, en ik zeej: ‘Nondeknetter, dè’s ’n rib uit m’n lijf!’ Duus dieje rib van Adams ies eigelijk ok wir ooverdrachtelijk bedoeld, Leo?”
“Neeje, dè ies echt gebeurd. We moete tòch erges vandaon koome?”
“Haa jò, hoe kan dè nou? Behalve Adam en Eva waaren ’r op hil de wèèreld gin meense. Duus die hebbe saome meej d’r èège kijnder wir kijnder gekreege. Dè ies tòch nie gezond? Gin wonder dè-t’r vandaog d’n dag zo’nen hoôp van die raore kwaaste rondloôpe. Mer nou snap ik ineêns wél waorom det die wèèreldleiders zo gek es ’n deur zen! Bedaankt war, Leo, ik zij ’n stuk wijzer geworre!”
“Gèère gedaon, jonge. Mer es Borkse zedde gij zoowiezoo al ’n stuk slimmer es die Bezoôyse en die Wollukse. Want ge wit tòch wel det de Wijzen uit ’t Ôste koome, war?”
Ferdi Labordus (Baardwijks)