Ik gòi ’r nie om líége: ik zie vort meêr kiesten en wíége. Nie dè’k zo blij waar meej die raoze of blaauwe gebittekrèùpers, mer van al dieje keek ròkte ok aorig òn d’n dunne. Ze vallen es appeltjes van d’n boôm. Van de week waar ’t wir prèès. Stòn we op de kiest te wòchte op ’t kerkhòf, heûr ik aachter mèèn ineêns: “Hoe oud zèède gij, Jaonus?”

“Ik wòr vèèfenneegentig.”

“En ik”, zeej d’n aandere. “Ik zij driejenneegentig.”

“Gòd, ’t ies mer aamper de moeite wèèrd dè we nòr hèùs gòn...”

Ok d’n dòkter zeej: “’ne Mooter van taggetig jaor komt nie mir dur de keuring. En hoe lang ies’t geleeje dè ge ’n groôte burt hè gehad? Bepaolde onderdeêle gòn kepòt of ze gòn lekke. Ik kan oe alleên nog mer meej wè lapmiddeltjes òn de praot haauwe. Ge zult ’r meej motte lèève.”

Ik hai meej d’n bingoow ’n vrijkòrtje gewonne vur de seenioorebeurs. Komt daor zo’n opgestooke geval meej ’n tiroolerròkske aon, ver oover d’n daotum, douwt mèèn ’n pak luiers in m’n haand en vraogt: “Meneer, bent u inconsequent?”

Ik laot ’n goei scheet en zeg: “Alleên mer van aachtere.”

’n Pòr meeter wijer vraogt ’nen brillantinekop, kwaansèùs, of ik ’ne linkse, ’ne rèèchtse of ’ne stèèle hai. Die wo mèèn ’ne traplift ònsmèère. Toen ik efkes laoter ’n vingerhoeike meej Pleegzuster Bloedwijn kreeg en op de footoow mos meej ’ne vent die es verpleegster verkleejd waar, ha’k ’t wel gehad. Ik heb nog efkes nòr ’t rollaoterdaanse stòn te kèèke mer zij toen op m’n gemak nòr d’n ùtgang gestiefeld. Wè’nen bak ellende. Dè noôt mir.

Thèùsgekoome hè’k meteên de salontòffel nòr boove gesjouwd, want m’n naachtkaastje waar te klèèn gewòrre van al die nie-lichaomsèège spulle die ge ooverdag in of aon mot dóén.

’t Wòrt ’r nie beeter op. Vroeg sloop ik van hèùs weg om nòr ’n feêstje te gaon, en nou slèùp ik van ’n feêstje weg om nòr hèùs te gaon. Al diejen bonk-bonk-muziek, ’n normaol gesprek ies nie mir te voere oover wè ge allemaol mekeert. Niemand lùstert nog. Ok de polletiek nie: es ’n stel kròlse katte laote ze oe vallen es ’nen baksteên.

Oew koôpkraacht ies zoow aachterèùtgegaon, net zoowès ’t stròltje wòrmeej ge staot te plasse. Zeeker de stookkòste hakke d’r in, want die aauw hebben ’t altèèd koud, om van de broôdnoôdige bodschappe nog mer te zwèège. We zen ’t piespòltje van de mòtschappij gewòrre en ok nog van oewen èègesten hond, è ge nie ùtkekt.

Frans Oosterwaal (Kaatsheuvels)