De ‘Schuimkoppe’ bestaan dit jaar 44 jaar, een magisch jubileumjaar in de carnavalsscene. Op zaterdagmiddag 11 november treedt het non-kapsonale orkest op in de feesttent van Plein Publique op het Chaamse Marktplein. Vanwege het jubileum zullen oud-leden met de huidige ‘Schuimkoppe’ meespelen onder het motto ‘Back to the Future’: “Zogezeet, een middag over 44 jaar lief en leet, schuim en zweet!”. Op het programma staan om 14.00 uur een straatparade en optredens in de tent om 14.30 uur, 15.30 uur en 17.00 uur. Het repertoire omvat dijenkletsers uit drie perioden in de 44-jarige historie: 1979-1994, 1995-2011 en 2012-2023. Meer info: Facebook Schuimkoppe Fanclub.

Door Berry van Oers

Onweer

In het najaar van 1978 op een late donkere gure dinsdagavond na de repetitie van de plaatselijke Harmonie vluchtte een langharige muzikant, braaf op weg naar huis, de Locobar binnen om te schuilen voor een plotseling losgebarsten onweer. Er was daar juist een vergadering van de ‘Bonenpikkers’ aan de gang. Men was naar van alles op zoek: een prins, raadsleden, bonen… en vooral muziek. Toen de verregende muzikant nietsvermoedend binnenkwam werd hem dan ook prompt gevraagd een hofkapel op te richten. In de eerste week van januari 1979 was het orkestje geformeerd.

Lettertje

Het allereerste optreden was op 3 februari 1979 tijdens de Chaamse Zeskamp in Bellevue. Vlak voor dit heuglijke eerste optreden kwam iemand erachter dat het gezelschap nog geen naam had. In een naburig gehucht was zojuist een vereniging de ‘Schuimkoppen’ opgeheven. Die naam werd zolang geleend en met plakletters op de trom gezet. Er was een lettertje ‘n’ te weinig en zo werd het de ‘Schuimkoppe’. Na dat roemruchte optreden was de naam zo berucht dat het zoeken naar een andere originelere naam kansloos was.

Bliksemstart

Zo kende het schuimend orkestje voorwaar een bliksemstart met als eerste deuntje op het repertoire ‘hoedje van papier’. Er werden witte broeken aangeschaft. Samen met de rode stropdassen en zwarte slipjassen gecompleteerd met medailles kreeg het orkestje een quasi-sjiek imago wat voor de komende jaren het handelsmerk bij uitstek zou worden. Er werd een vaandel met gouden opschrift gemaakt van een plank, twee tupsringen en een trapleuning. Er kwam een embleem met Latijns opschrift en er werd dag en nacht muziek geschreven en gerepeteerd. Kortom, het schuimend geweld was niet meer te stoppen. Na 44 jaar nog steeds niet!