Muziek is de bron van het leven: zo simpel is het gewoon. Er zijn duizenden liedjes over geschreven en studies naar gedaan. Voor de Waspikse Lois Rutters leek die bron even uitgeput, net als zijzelf trouwens. Ze heeft een pittige periode achter de rug als gevolg van long covid. Zelfs het zingen lukte niet meer. Maar ze is terug met nieuwe muziek. Voor mij een mooie aanleiding om juist terug te gaan naar de pure nummers die ze zong als ‘jong vrouwke’.

’Music is a world within itself with a language we all understand. With an equal opportunity for all to sing, dance and clap their hands.’ Stevie Wonder zong het al in 1978 in zijn evergreen Sir Duke. En volgens mij klopt het wel. Muziek is het krachtigste bindmiddel ter wereld en verbindt mensen op allerlei manieren. Melodieën zijn niet aan een land of werelddeel gebonden, maar kunnen mensen wereldwijd in vervoering brengen. Datzelfde geldt voor zang. Soms versta je de ballen van een liedje, maar snap je dondersgoed waar het over gaat. Het toverwoord? Overtuiging! Als je iets vanuit volle overtuiging doet dan is het eigenlijk altijd goed.

Onbevangen zang

Terug naar Lois. Inmiddels 32 lentes jong en al zolang ik haar ken associeer ik haar met muziek. Niet moeilijk natuurlijk, want met twee ouders die ook geen dag zonder muziek kunnen, valt de appel niet ver van de perenboom. Oftewel: met de paplepel ingegoten. Dat ze groot liefhebber is van Queen is dan ook niet zo verwonderlijk. Maar wat ik (naast die goede muzieksmaak) vooral waardeer in Lois, is de overtuiging waarmee ze op het podium staat. In de ‘normale omgang’ is ze helemaal geen ‘rockbitch’ of zo. Nee, meer een beschaafde jongedame die eerder bescheiden als arrogant overkomt. Maar als ze op het podium staat dan kun je niet anders dan aan haar lippen hangen.

Ik sprak haar onlangs voor de krant over de drie nummers die ze in eigen beheer uit gaat brengen en die voor haar de afsluiting vormen van een nare periode van long covid. In ons gesprek kwam het al snel op de band Integrated Fuel waarvan Lois een jaar of vijftien geleden de frontvrouw was. Ik sprak haar toen, in 2009, samen met de andere ‘jonge honden’ van de band in een fabriekshal op Dombosch in Raamdonksveer. Super gedreven, erg ambitieus en vooral zeer talentvol. Niet gek trouwens met meestergitarist Paul Lensvelt, strakke drummer Roy van Dongen en bassist Joris van Geffen (met later multitalent Jens Huigen als vaste kracht) in de gelederen. Ik was er toen van overtuigd dat we nog veel van deze band zouden gaan horen. Dat is helaas niet gebeurd.

Maar ik herinner me wel dat ik een grote gelijkenis met Krezip in de jonge jaren voelde. Waar hem dat precies in zat weet ik niet. Ik denk het frisse, maar volle geluid van de band als geheel. Maar vooral ook de onbevangen zang van Lois. Ik ben die paar nummers die de band uitbracht eens terug gaan luisteren. Ik snap wel wat ik toen voelde. Zoek ‘Tears are only water’ maar eens op, een nummer dat Lois schreef na het uiteenvallen van de band. Met wat fantasie zou dit zomaar een oude demo van Krezip kunnen zijn, mijns inziens. Ik proef in dat nummer ook de sfeer van Good Riddeance van Green Day…

’We closed the book, no final chapter, no happily ever after for today. I never thought, one conversation, one explanation could take all my luck away. But I guess sometimes when you’re too close it’s just the best to let it go. Tears are falling down like raindrops, it’s a mess inside my head. Couldn’t have possibly done better so why do I feel so bad? We share the grief that’s on our faces and feel equally as small. So please don’t worry, ’cause tears are only water after all.’

Een nummer met hitpotentie bracht de band uit als demo op CD-single na een professionele opnamesessie in de Swamp Studio: ‘In my head it’s like the weather’. Natuurlijk wist ik zo’n demo te bemachtigen en ik kan me herinneren dat ik die helemaal grijs heb gedraaid. Vette gitaren, rockdrum en stuwende bas: een sound als Present Danger, dus super gaaf. Daarover de mooie zang van Lois, loepzuiver, maar af en toe ook gerafeld en ‘kwaod’. En vooral: met haar eigen stem als prachtige tweede stem. Zo vet! ’Licht ontvlambare powerpop’ werd het in die jaren treffend genoemd.

’Sometimes I feel like a tornado, simply twisted turn around. Sometimes my mind is like a rainbow, sometimes I’m raining on the ground. I can shine or soothe or thunder, sometimes it’s snowing on my way. In my head it’s like the weather: it just changes every day.’

Anyway: ik ben blij dat er na zoveel jaar radiostilte weer wat gebeurt aan het Lois Rutters-front. Begin januari bracht ze haar eigen nummer ‘Devil I know’ uit en op 29 maart volgt de tweede song ‘Catch my breath’. Tot die tijd doe ik me tegoed aan parels als ‘Reloaded’, ‘Never enough’ en ‘Unreal’: misschien wel het mooist in de ongepolijste vorm zoals ze altijd zijn gebleven. Voor de toekomst Lois: kick ass!

Marcel Donks, muziekliefhebber uit Waspik