Nu carnaval weer achter de rug is en de maatschappij van ons verwacht dat we weer normaal gaan doen, ga ik mijn muzikale verhaal deze week schrijven over rockballads. Zo af en toe hoor je nog eens een ‘nieuw’ exemplaar langskomen, maar mijn beleving bij de echte rockballads speelt toch in de jaren tachtig, toen uitgeverij Arcade een mooie serie verzamelalbums uitbracht met veelzeggende titels als ‘Rock Album’, ‘Rock Classics’ en ‘Rock Ballads’.

Ik was een jaar of vijftien toen ik via de rock-albums veel (voor mij) nieuwe muziek leerde kennen. Ik had net mijn eerste stereotoren van Akai gekocht en daarbij mijn eerste CD ‘The Mircale’ van Queen. Muziek kreeg voor mij een nieuwe dimensie. Niet langer hoorde ik alleen op de radio ‘toevallig’ liedjes; nee, ik kon ze op cassette en CD ‘draaien’ en tot in den treuren herhalen. Mijn muzikale leven was begonnen.

Vreed volluk

Op de covers van die rockalbum-CD’s stonden doorgaans mannelijke artiesten met een weelderige bos met haar. ‘Vreed volluk’, zo dacht ik in die tijd. Als ik echter de liedjes hoorde die de bands als Boston, Cheap Trick en REO Speedwagon zongen, dan vond ik dat eigenlijk wel lief. De zangers zongen kraakhelder en vaak met hoge stem over de liefde. Goed, ze klonken, begeleid door scheurende gitaren, af en toe wat ‘kwaod’, maar toch kon ik dit soort ‘popsongs’ goed hebben.

Ik heb onlangs nog eens een paar van die Rock Albums opgezet. Na al die jaren speel ik de luchtdrums en -gitaar nog steeds feilloos mee. Op die manier is het een koud kunstje om een begenadigd muzikant te zijn. Wat me opviel, is dat de meeste nummers op deze verzamelaar flink zijn ingekort. Zo’n 35 jaar later en meerdere edities van de TOP2000 rijker, weet ik dat vooral die rock-nummers in de basis best lang zijn. Dat kreeg Arcade natuurlijk nooit op een CD met ruim twintig nummers. En dus wordt bijvoorbeeld ‘Twilight Zone’ van Golden Earring genadeloos de kop afgehakt tijdens de solo van Rinus en George.

Maar goed: die serie CD’s (later gevolgd door vergelijkbare CD’s van Countdown, MTV en Most Wanted Rock) heeft wel de basis gelegd van mijn voorliefde voor goede rockmuziek. En om eerlijk te zijn: zo worden ze niet meer gemaakt. Laat me er een paar nummers uitpikken die wat mij betreft eeuwigheidswaarde hebben. Te beginnen met een van de meest unieke in haar soort: ‘Your love’ van The Outfield. Herkenbaar uit duizenden en wat een mooie stem heeft die zanger. Leuke bijkomstigheid: goed mee te spelen op de echte gitaar ;-)

“As you leave me please would you close the door and don’t forget what I told you. Just `cause you`re right that don`t mean I`m wrong. Another shoulder to cry upon. I just wanna use your love tonight, I don`t wanna lose your love tonight. Yeah… I just wanna use your love tonight, I don`t wanna lose your love tonight.”

Een van de favorieten van mijn broer William uit die tijd is ‘Keep on loving you’ van REO Speedwagon. Het piano-intro is herkenbaar uit duizenden en al vanaf de eerste zin spat de melancholie er van af. Ik kan me herinneren, destijds middenin de puberteit, dat ik mede door dit nummer meer interesse kreeg in de andere sekse. Hoe gaaf moest het zijn als je zo’n liefdeslied voor een vrouw kon zingen?

“You should have seen by the look in my eyes, baby, there was somethin’ missin’. You should have known by the tone of my voice, maybe, but you didn’t listen. You played dead, but you never bled, instead you laid still in the grass, all coiled up and hissin’. And though I know all about those men; still I don’t remember. ’Cause it was us, baby, way before then, and we’re still together. And I meant every word I said when I said that I loved you I meant that I loved you forever. And I’m gonna keep on lovin’ you, ’cause it’s the only thing I want to do. I don’t want to sleep, I just want to keep on lovin’ you.”

Pijn

Het nummer met het mooiste intro van alle rock-nummers uit die tijd is zonder twijfel ‘Burning heart’ van Vandenberg. In die tijd lukte het me op de luchtgitaar verdomd goed om het mee te spelen. Later, in de echte wereld met een echte gitaar in de hand, bleek het vernuftiger in elkaar te zitten dan ik had voorzien. Thema van het nummer is vergelijkbaar met ‘Keep on loving you’: jaloezie over de liefde van je leven die haar heil bij een andere man zoekt. Kijk: daar heb ik dan gelukkig weer nooit mee te dealen gehad. Maar ik kan de pijn van ‘good old’ Adje vanden Berg voelen als hij zich afvraagt of het bij die ander hetzelfde voelt. Het leverde de band een megahit op in Amerika.

“Does it feel the same when he calls your name and does it feel the same when you play the game of love? When he holds you tight does it feel alright? Just like it used to do when I was with you making love to you. This burning heart of mine it still hurts after all this time. This burning heart in me won’t let me be.”

Als afsluiter een nummer van een band die ik steeds meer ben gaan waarderen: Europe. In die tijd kon dat natuurlijk niet. Met ‘The final countdown’ was deze Zweedse rockformatie al bij haar start te commercieel geworden om door de critici goed gevonden te worden. Ik deelde die mening, maar later moest ik daar op terugkomen. Met nummers als ‘Dreamer’ en vooral ‘Carrie’ heeft de band wat mij betreft eeuwigheidswaarde. En zanger Joey Tempest is voor mij qua stemgeluid dè vertolking van het genre rockballads dat ik naarmate ik ouder wordt steeds meer ben gaan waarderen. De wilde haren zijn er gelukkig nog niet van af…

“When lights go down, I see no reason for you to cry, we’ve been through this before. In every time, in every season. God knows I’ve tried, so please don’t ask for more. Can’t you see it in my eyes? That this might be our last goodbye. Carrie, Carrie: things they change my friend, whoa oh, Carrie, Carrie: maybe we’ll meet again somewhere, again.”

Marcel Donks, muziekliefhebber uit Waspik