We hebben er al heel wat uitstapjes op zitten in onze levenslange vriendschap, maar het bezoek aan het concert van The Toy Dolls afgelopen vrijdag in de Muziekgieterij in Maastricht kan hoog op de lijst geplaatst worden. De pretpunk band viert dit jaar haar 45-jarige bestaan en laat zien dat je niet snel ergens te oud voor bent. En dat geldt dus ook voor ons!

Het was een origineel cadeau wat ik dit jaar voor mijn vijftigste verjaardag kreeg van de maten van De Kleffe Ridders: een trip naar het Toy Dolls concert in Maastricht op 16 februari. Tja, het was òf Alkmaar, òf Maastricht òf Hengelo, want die drie steden deed de Engelse punkband dit weekend aan als enige Nederlandse locaties van de huidige tour. Bovendien woont vriend Pi in Maastricht, dus kon een en ander gecombineerd worden met een lekker bakkie pleur en een hapje eten. Logische keuze dus.

Na het concert van Up the Irons eind december in Dongen waarop broerlief me voor mijn verjaardag trakteerde, was dit dus het tweede muzikale cadeau wat ik uit mocht pakken. En het moge duidelijk zijn dat je me niet blijer kunt maken dan met muzikale cadeaus. En dus stond de aanloop naar het concert vorige week in het teken van het luisteren naar al die unieke songs die zanger en gitarist Olga in al die jaren met zijn band maakte. De glimlach was niet langer van mijn gezicht te krijgen.

Sneltreinvaart

Het mooie van The Toy Dolls live is dat je altijd waar krijgt voor je geld. In een kleine anderhalf uur joeg de band er maar liefst 24 nummers doorheen, letterlijk in sneltreinvaart. Het publiek, een keur aan niet standaard volk, genoot van begin tot eind. En wij deden mee. Niet alles, maar de meeste ‘hits’ die deze pretpunkband zo uniek maken, kwamen langs. Van ‘Fiery Jack’ als openingsnummer via ‘Nellie the Elephant’ en ‘Harry Cross’ tot afsluiter ‘Idle Gossip’: allemaal werden ze strak gespeeld en met een bak energie de zaal in geslingerd. En vooral: met enorm veel spelplezier. Want hoewel de laatste tour al in 2004 werd aangekondigd (naar aanleiding van de CD ‘Our last album’), lijken Olga en zijn kompanen Tommy Goober (bas) en The Amazing Mr. Duncan (drums) nog lang niet uitgerangeerd.

“Oh! I woke up with a backache. Backache! Backache! I thought I ought to go to the first aid tin, where I found something for my backache. Backache! Backache! I rubbed in some cream and started to scream! Oh no!!! Fiery Jack, Fiery Jack, it’s red hot on your back. Fiery Jack, Fiery Jack, believe me it does knack. Fiery Jack, Fiery Jack, it’s red hot on your back, Fiery Jack.”

Ik heb The Toy Dolls gelukkig vaak live gezien en iedere keer weer is het genieten van de strapatsen van met name Olga. Ook vrijdagavond stond hij al bij het tweede nummer in ontbloot bovenlijf; wel met zonnebril. Waar andere artiesten vaak drank ‘voor de pak’ hebben staan, ligt de versterker van Olga vol met kauwgom die hij voor, tijdens en na ieder nummer gretig inneemt en uitspuugt. En hij kwam weer met een zak op z’n hoofd het podium op; blind het intro spelend van ‘When the Saints go marching in’. En dan was daar ook nog de ronddraaiende gitaar: zeldzaam! Maar wat kijken naar The Toy Dolls vooral leuk maakt, is de choreografie. Olga en Tommy rennen continu over het podium heen en weer om vervolgens keurig synchroon de gitaarhals danwel de benen de lucht in te gooien. Dat in combinatie met het ‘blije bakkus’ doet zelfs de grootste zuurpruim glimlachen.

De beste

Maar The Toy Dolls is alles behalve een lachertje. Olga is een van de beste gitaristen die ik ken, juist vanwege het gemak waarmee hij al die solo’s er in knalt. Zijn plectrum zit aan zijn vinger getapet, simpelweg omdat je met driehonderd aanslagen per minuut je plectrum niet vast kunt houden. En vlak Tommy niet uit: hoe hij zijn basgitaar aftuigt tijdens een concert, echt bewonderenswaardig. Voeg daar een flinke vleug punkdrum van Mr. Duncan aan toe en je hebt de beste pretpunk band ter wereld.

“To Bombay a traveling circus came, they brought an intelligent elephant and Nellie was her name. One dark night she slipped her iron chain and off she ran to Hindustan and was never seen again. Oooooooh Nellie the elephant pack her trunk and said goodbye to the circus. Off she went with a trumpety trump: trump trump trump. Now Nellie the elephant packed her trunk and trundled off to the jungle. Off she went with a trumpety trump: trump trump trump.”

Ik hoop nog vaak te verjaren en veel muzikale cadeaus te krijgen. Want de glimlach om de lippen van alle Kleffe Ridders tijdens de magistrale vertolking van ‘Dig that groove baby’ (onnavolgbaar gespeeld op de drie-nekkige Telecaster) is onbetaalbaar en smaakt naar meer. “Am I getting to old for this?”, vroeg Olga aan het publiek. “Are you getting to old for this?” No way: we kunnen nog jaren mee zolang we maar niet te volwassen worden en zulke herinneringen blijven maken!

Marcel Donks, muziekliefhebber uit Waspik