We zitten alweer in de eerste week na de zomervakantie. Scholen zijn weer begonnen en ook op het werk zijn de meesten weer terug. Een zomer die erg warm was, niet alleen in ons eigen land maar ook daarbuiten. Brandweerlieden maakten overuren met alle bosbranden, neem nu maar de brand in de Belgische Hoge Venen. De brand is inmiddels onder controle, helikopters van Gilze-Rijen komen terug. Een immens gebied is afgebrand, met een omtrek van zo’n 27 kilometer. Ellende voor mens en dier, het herstel van de bossen gaat jaren en jaren duren.

Al zouden we willen, we kunnen er niet omheen: er zijn veel hoogoplopende conflicten gaande in de wereld. Is de ene brandhaard nauwelijks geblust, laait de andere alweer op. Elke dag lezen en zien we berichten over buurlanden die elkaar naar het leven staan, ontsporende vijandelijkheden tussen bevolkingsgroepen en toenemende cyberaanvallen, spionage- en sabotageacties. Kan het nog erger denk je weleens?

De drones in de Oekraïne en in Rusland zien we elke dag op televisie en op sociale media. Wat een verschrikking, wanneer stopt deze zinloze oorlog?

Vrijheid, veiligheid en stabiliteit vragen om onderhoud en betrokkenheid

Ik ben vader, zoon, echtgenoot. Ik werk bij de politie en ben inwoner van dit mooie land. Door internationale spanningen, allerlei dreigingen en onzekerheden komen vragen over veiligheid dichterbij. Niet alleen op mijn werk, maar ook aan de keukentafel.

Mijn kinderen horen ze ook dagelijks: woorden als oorlog en crisis. Ze stellen vragen waarop geen eenvoudige antwoorden bestaan. Als vader wil ik hen geruststellen. Als professional weet ik dat absolute zekerheid niet bestaat.

Als politiemedewerker verwacht ik van mijzelf dat ik beschikbaar ben als de samenleving onder druk staat of komt. Een scenario waar we op het werk vaak over praten en nadenken is grootschalige stroomuitval. De moderne samenleving is afhankelijk, misschien ‘te’, van elektriciteit. Zonder stroom vallen communicatie, betalingsverkeer, verlichting en delen van de infrastructuur uit. Voor sommigen zal het wegvallen van social media de grootste zorg zijn, voor anderen is het een zorg van levensbelang. Wat vandaag vanzelfsprekend lijkt, kan morgen plotseling ontbreken.

Als politiemedewerker verwacht ik van mijzelf dat ik beschikbaar ben als de samenleving onder druk staat. Als vader wil ik tegelijkertijd bij mijn gezin zijn. Wat als mijn kinderen thuis zitten zonder stroom, zonder informatie, maar mét angstige vragen? Wat als mijn aanwezigheid op het werk nodig is, terwijl thuis zijn net zo belangrijk voelt? Wat is minder belangrijk als het er echt op aankomt?’

Als echtgenoot denk ik na over de toekomst van mijn gezin. Over weerbaarheid. Over verantwoordelijkheid. Niet alleen van overheden en organisaties, maar ook van burgers en collega’s. Als professional denk ik na hoe te handelen en waar ik moet aansturen binnen het team. Wat heeft prioriteit en wat is minder belangrijk als het er echt op aankomt?

Misschien is dat wel de kern van weerbaarheid: niet de afwezigheid van angst of onzekerheid, maar het vermogen om verantwoordelijkheid te dragen ondanks die gevoelens.

Bent u en ben jij er klaar voor? Ben ik er ook klaar voor? Ik denk van wel. Als 22-jarige stond ik er ook. Toen in het groen, nu in het blauw. Is dit nu, 26 jaar later, anders en gecompliceerder? Vrijheid, veiligheid en stabiliteit vragen om onderhoud en betrokkenheid.

Wat ik wel weet is dat vrijheid, veiligheid en stabiliteit niet vanzelf bestaan. Ze vragen om onderhoud en betrokkenheid van ons. Politiemensen, ambulancemedewerkers, defensiepersoneel, maar ook de vele andere professionals die in de maatschappij, soms letterlijk, hun steentje bijdragen. Hopelijk hoeven mijn kinderen nooit mee te maken waar wij ons nu op voorbereiden. Als zoon weet ik wat eerdere generaties deden om onze vrijheid te bewaren. Ik voel de verplichting om mijn gezin een veilige toekomst te bieden. Als politiemedewerker weet ik dat veiligheid uiteindelijk begint bij mensen die, juist wanneer het erop aankomt, verantwoordelijkheid willen dragen. Verantwoordelijkheid naar u en jou, altijd en overal.

Politienieuws gemeente Waalwijk

Op zondagmiddag 23 augustus werden twee winkeldieven ingerekend bij een supermarkt aan de oostkant van Waalwijk. De twee werden betrapt door oplettende medewerkers die de politie belden. Ze kregen een proces-verbaal. Een 39-jarige man werd afgelopen weekend in de boeien geslagen, omdat hij zijn eerdere opgelegde justitiële voorwaarden overtrad. Hij mag zich gaan verantwoorden bij de politierechter. Een 21-jarige jongeman werd op donderdagavond 20 augustus van de weg gehaald door surveillerende agenten. De man reed op een scooter, welke bleek te zijn weggenomen in Tilburg. Hij werd vastgezet terzake opzetheling. De scooter zal teruggaan naar de rechtmatige eigenaar.

Op 21 augustus omstreeks 20.30 uur werd er op het Salviapark in Waalwijk een auto vernield. Banden werden lek gestoken, ruitenwissers werden kapot gemaakt en ook de voorruit werd vernield. De verdachte werd snel opgespoord, agenten zagen ‘m rijden in een auto. De man, afkomstig uit Drunen, bleek ook nog onder invloed te zijn van alcohol. Ook bleek hij bedreigingen te hebben geuit. Als klap op de vuurpijl had de man ook nog ruim twee weken gevangenisstraf tegoed. De man werd ingesloten voor al deze zaken. Ook hij kan een gang naar de politierechter verwachten.

Een 38-jarige automobilist kon op zondag 23 augustus zijn rijbewijs inleveren op de Maasroute. Hij reed 50 km/u te hard, niet slim dus.

De Waalwijk Cup, met alle voetbalclubs uit de gemeente Waalwijk, werd druk bezocht aan de Akkerlaan bij WSC. Het bleef sportief zonder wanklanken, zoals het hoort dus.

Een fijne veilige week toegewenst, met of zonder verantwoordelijkheden.