Zeg je Aquapelle dan zeg je Adri Verhagen. De Capelse jachthaven bestaat 45 jaar, Adri zwaait er al 25 jaar de scepter als havenmeester. Dat deed ie bevlogen. "Je leefde voor de haven, ik weet niet wat dat was." Eind september is er een grote feestdag om beide jubilea te vieren.

Door Hetty Dekkers

Adri Verhagen was in de jaren vijftig de allereerste die een plezierbootje in de Capelse haven had liggen, om er mee te gaan vissen en stropen in de Biesbosch. Hoe kan dat, als Aquapelle pas 45 jaar bestaat? “Een haven ligt hier al honderden jaren”, licht Adri toe. “Voor vrachtschepen met hooi, meel en andere producten die hier vroeger verhandeld of gemaakt werden. Die schepen kwamen van de oude Maas en er was nog eb en vloed. Twee keer per dag stond de haven bijna droog.” Pas 45 jaar geleden werd de haven flink uitgebreid en werd er officieel een jachthaven geopend, voor de pleziervaart.

Een havenmeester is altijd bezig

Adri kwam er altijd graag. Toen hij nog werkte als voorman in de keukenbranche, hielp hij de vorige havenmeester, Wim van der Hout, vaak mee. “Toen die te oud werd en moest stoppen, vroegen ze mij. Ik was inmiddels met de vut, dus ik wide wel.”

Vooral die eerste jaren deed hij zowat alles alleen en dat was zwaar werken. “Passanten opvangen, reparaties uitvoeren, het sanitair bijhouden. Een havenmeester is altijd bezig. Ik slaap op mijn eigen boot die vooraan in de haven ligt, dus ik ben hier echt dag en nacht aanwezig om de boel in de gaten te houden.” Meerdere keren is hij ’s nachts zijn bed uit gekomen. De ene keer om jongeren weg te jagen die op andermans boot lekker wilden blowen, de andere keer om dieven te betrappen die motoren wilden stelen (‘de betonschaar vond ik de volgende dag tussen de struiken, die konden ze in hun haast niet meenemen’) of om bij zware storm te controleren of alle boten wel goed vast lagen. “Onverantwoord”, zegt hij over dat laatste nu zelf. “Het was eigenlijk levensgevaarlijk, helemaal in mijn eentje in zo’n zware storm op de steigers, maar ik deed het toch.” Een andere keer is hij door een verrotte steiger in het ijskoude water gevallen. Hij is zwemmend naar de kant kunnen komen, maar dat liep maar net goed af.

Persoonlijk, rustig en gemoedelijk

Nu hij een dagje ouder wordt, Adri is 85, doet hij het beduidend rustiger aan. Zijn rechterhand is Tina Rijsdijk en zonder haar zou het niet meer lukken, geeft hij toe. “Tina helpt heel de dag mee en kan inmiddels alles. Ze wil het graag overnemen van me, als ik moet stoppen. En daar is ze heel geschikt voor.” Maar voorlopig werken ze met met zijn tweeën door. Er liggen zo’n 150 boten in Aquapelle en Adri kent bijna alle eigenaren nog persoonlijk. “Het is een rustige, gemoedelijke haven hier. Veel mensen vertelden mij vroeger al hun zorgen en problemen, ik was net een sociaal werker. Ik ga nog steeds naar alle begrafenissen, als het tenminste niet al te ver weg is.”

De feestdag ter ere van het 45-jarig bestaan van Aquapelle is op zaterdag 27 september, op Nationale Burendag. Dan zijn er spelletjes, livemuziek, een shantykoor en nog veel meer. Ook de jubilerende havenmeester wordt dan flink in het zonnetje gezet.