We genoten deze meivakantie van een heerlijk verblijf in Italië. Toscane in het voorjaar, ik kan het iedereen aanraden: prachtige groene velden en heuvels, mooie kustlijn en een aangenaam zonnetje op de bol. Het is wel een eindje rijden. We tikten in twee weken tijd vierduizend kilometer weg. En dat is met de Spotify-lijst van twee pubers en één ‘bijna-puber’ achterin de auto best een uitdaging.
Ik weet dat ik oud word als ik zeg dat de muziek vroeger beter was. Klopt ook niet helemaal, want muziek gaat om beleving en muziek beleven deed ik als tiener ook op een andere manier dan nu. Maar toch heb ik met de hedendaagse muziek vrijwel nooit een ‘hallelujah-moment’, hoe goed ik ook mijn best doe. Het is niet echt vernieuwend wat de Nederlandse popscene op dit moment uitbrengt en hoewel het prima is als achtergrondmuziek in de auto, hoef je er mij niet wakker voor te maken. Liever niet zelfs.
Toch is het juist een van die nummers uit de 'Summer vibes italy'-lijst van de meiden die mij even terugbracht naar betere tijden. ‘Op jou heb ik gewacht’ van De Poema’s en Snelle. Goed, meteen met de billen bloot: er was een tijd dat ik helemaal weg was de muziek van Acda en de Munnik. Ik vond het verfrissend en genoot van de prachtige samenzang. Toen het te groot werd en te populair onder studenten haakte ik af. De bewondering voor de samenzang veranderde in irritatie over met name de zeurderige stem van Acda. Het boek ging dicht.
Trainingsjack
Veel anders was dat met Van Dik Hout. Dat is een band die eigenlijk altijd goed is geweest, maar nooit de echte doorbraak heeft meegemaakt. Natuurlijk speelt de band zo een grote popzaal vol, maar echte hits zijn er op ‘Stil in mij’ en ‘Laat het los' na nauwelijks gescoord. Ik heb het idee dat de band daar zelf ook niet rouwig om is: je kunt dan wat makkelijker dicht bij jezelf blijven (hoe anders is dat bijvoorbeeld met Di-rect). Zanger Martin Buitenhuis is het levende voorbeeld dat je ook normaal kunt blijven als je bekend bent. Geen poespas, maar gewoon een simpele, blije kop, warrig haar en een Adidas trainingsjack, en dat al jaren lang.
Martin Buitenhuis lijkt veel moeite te moeten doen om te zingen, of, zoals hij het zelf zingt: “Oh, nu doet het pijn”.
'Op het ritme van de jaren verdween je langzaam uit het zicht, maar jij kwam weer terug. Op de wind van het voorbijgaan en ineens is het helder…' (Op jou heb ik gewacht)
Toen Van Dik Hout en Acda en de Munnik voor het eerst gingen samenwerken in 1999 met ‘Mijn houten hart’ en ‘Zij maakt het verschil’ als resultaat, vond ik vooral de vocale bijdrage van Buitenhuis geweldig. Objectief bekeken is hij van de drie zangers de minste. Maar juist omdat hij er zo hard voor lijkt te moeten werken, pakt zijn breekbare stem mij iedere keer weer. Dat wist hij met ‘Stil in mij’ nog wel te camoufleren, maar de opvolger ‘Meer dan een ander’ laat een fragiele Buitenhuis horen. Ik weet eigenlijk niet eens of het wel echt zuiver is, maar juist dankzij zijn zang is het nummer wat mij betreft een evergreen.
'Er is niemand die meer dan ik zal weten over jou. Hoe je je gedragen zou, hoe je iets vragen zou. Er is niemand die meer dan ik zal zwijgen over jou, omdat ik de woorden niet heb nu ik ze nodig heb. Meer dan een ander heb ik jouw liefde gekend, meer dan een ander ben ik weggerend. Meer dan een ander heb ik je naast me gehad, meer dan een ander heb ik je liefgehad. Maar nu wil ik je meer dan een ander je ooit gewild heeft.' (Meer dan een ander)
Ik heb de band een paar keer live zien spelen; dat is overigens alweer een tijdje geleden. Hoewel ik door de zanger fan ben geworden, viel mijn oog tijdens die concerten vooral op gitarist Sandro Assorgia. Wat kan die gast heerlijk gitaar spelen zeg. Ik vind hem qua stijl wel lijken op Racoon-gitarist Dennis Huige: die speelt met een zelfde soort gemak. Ook daarvoor geldt: Van Dik Hout heeft niet de beste muzikanten in de gelederen, maar als band speelt ze in de voorhoede van de nederpop.
Groningen
Ik heb vooral de eerste vier albums grijs gedraaid. Daarna haakte ik wat af. Als ik de nummers van toen nu weer hoor, ga ik in gedachten terug naar Groningen. Tijdens mijn studie daar draaide ik de muziek van Van Dik Hout vaak en veel. Die periode is niet de beste uit mijn leven, maar de muziek beleefde ik toen juist erg intensief; ik denk als reddingsboei om het daar vol te houden. Daar zal ook een stuk waardering voor Van Dik Hout vandaan komen, denk ik zo.
'De keuzes die je maakt zullen altijd blijven staan, soms zijn ze doordacht en soms moet je er blindelings voor gaan. Soms kies je de langste weg en je vindt 't naast de deur, soms heb je te ver gezocht maar het antwoord schijnt in al zijn kleur. Het is voor altijd blijven of voor altijd er vandoor als kracht wint van twijfel dan volgen we het juiste spoor. Het is niet altijd raak soms zit je er goed naast, soms heb je zo goed gekozen dat het je nog steeds verbaast. Het is oké als je soms de fout ingaat. Vergeet niet dat de keuzes die je maakt de juiste zijn want je hebt ze zelf gemaakt.' (De keuzes die je maakt)
Je zult je verbazen hoeveel nummers je kent van Van Dik Hout. Absolute toppers zijn mijns inziens ‘De zon achterna’, ‘Pijn’ (waar Buitenhuis zijn tekst letterlijk met pijn lijkt te zingen), ‘De keuzes die je maakt’ en ‘Dromendief’, maar eigenlijk zijn ze bijna allemaal heerlijk om naar te luisteren. Ik moest maar weer eens een concert bezoeken om te ervaren waar de band na veertig jaar (!) muzikaal gezien staat. Zoals ik het inschat zal de band precies brengen wat je verwacht: een avond topmuziek zonder vocale en muzikale hoogstandjes, maar wel recht uit het hard. Geen poespas, maar gewoon nederpop zoals nederpop ooit bedoelt was. Op naar de vijftig jaar mannen!
Marcel Donks, muziekliefhebber uit Waspik