In een publicatie van de heemkundekring Op ’t Goede Spoor uit maart 1990 vertellen Kees van Es en Nel van Daal, beide geboren in de vroege jaren van de 20e eeuw, over hun jeugdherinneringen. Kees werd geboren in een woonhuis met slagerij, dat naast het voormalige klooster aan de Kerkstraat (tot 1947 Kloosterstraat) stond. Zijn vader, Huub van Es, was daar slager. Kees herinnerde zich dat het huis iets meer naar de straatkant stond dan de overige huizen. De voorkamer had een zijraam van waaruit je de hele Kloosterstraat tot aan de Bartholomeuskerk kon overzien.
Zo zag de kleine Kees op een namiddag dat vanuit de Raadhuisstraat politie te paard de hoek om kwam stormen. Kees, benieuwd naar wat er gebeurde, was al naar buiten gelopen maar werd door slagersknecht Pieter Ruijtenberg weer naar binnen gehaald met de woorden 'Kom manneke, want dès niks vör jouw'. Het opstootje bleek een uit de hand gelopen stukje ‘ketelmuziek’ te zijn. Ketelmuziek was het bijeenkomen van volk uit het gehele dorp dat pollepels, pannen en deksels herrie ging maken voor het huis van een dorpsgenoten, die in ongenade waren gevallen. Zo zou op die middag de directeur van het postkantoor op een ketelconcert worden getrakteerd omdat hij niet goed was voor zijn vrouw (hij wilde scheiden) en omdat het (publiek geheim) niet boterde tussen hem en burgemeester Kamp. Genoeg reden voor een ‘dorpsgericht’ dat altijd spontaan opkwam. ’s Morgens gonsde het dan al van de geruchten van de op handen zijnde ketelmuziek. Dat moet ook de in ongenade gevallen directeur ter ore zijn gekomen want niet lang na het begin van de ‘muziek’ was de marechaussee, komend vanuit Waalwijk, ter plaatse. De ketelmuziek sloeg al snel om in een volksopstand toen de marechaussee in de lucht begon te schieten. Kees vertelde: “Jan de Broin, nog eene van de Broin, Bart de Bont en Höbke Smits hadde ‘ne marresjesee te pakke. Diej hebbe ze dör zun klèèn raomke van de koeistal nor binne geslept en die hebbe ze toen flink op z’n flikker gegeeve, en zo kon-ie wjeer nor hois. Ze zen den volgenden dag opgepakt en zaatten ’n paor daoge vast. Toen kwaam meneer de Roon en die hee ze wjeer los gekreege.”. Nel vervolgde: “Dè was meneer de Roon, die woonde waor nou (1990) ’t gemjeentehois is (Raadhuisstraat 2). Hij was èègenèèr van de hooipers. Een raike femielie mar niej oit de hwoogte of zowiets hor, want es ‘r wè te doen was tastten ze altaid flink in d’r portemennéé. En zo is meneer de Roon nor den Bosch gegaon. Dieje meens kon daor wöl iets vör mekaore kraige wè ’t die simpele meense niej konne. ’t Gekke is aigelijk dè de manne die opgepakt ware, ’t aigelijk niejeens hadde gedaon, dé waren ‘r mjeer diej oit Beneejekerk”. Volgens Kees was dat ook zo maar: “Die loi gingen ‘m poetse omdet diej van de marresjesee d’r aon kwaame en ze kroope weg daor bai Arjaon de Broin daor achter in de koeistal. Jao [besluit Kees] zow ging dè toen, zo van, denkt ‘r om vanaoved is ’t wjeer kedaai. Jaozeker dè is ‘r wöl mjeer gewiest, dieje ketelmeziek. Och ’t was echte dörpsroddel, de jeugd die wies ‘r niks van, die trapten kedaai. Mar de ouwere die wiesen ’t waorom wöl!"